The Story For love End Kamran Hooman

truelife-truelove — Mon, 14 Jul 2008 12:23:43 GMT

باز هم سلام به همه ی عزیزانی که داستان رو می خونند.اول از همه شرمنده بابت اینکه اپ قبل پر از اشکالات تایپی بود.اون هم به خاطره عجله ی من! اول همش می گفتم که بیخیال،چرا اینقدر نگرانی؟!ولی همین که اپ کردم و از پای کامپیوتر اومدم کنار،برقا رفت.من هم دردل خوشحال بودم که وبلاگ رو اپ کردم.راستی من یه مدتی نمی تونم اپ کنم شرمنده!!!! خب حالا می ریم سراغ داستان: به نام خدا هومن-هانا خانوم منم...هومن هانا خیلی تعجب کرد.دستی به موهاش کشید و سپس پشت گردنشو خاروند و گفت-هومن خان...سلام.احوال شما؟!...شبتون بخیر. هومن-مرسی...ممنون...ظهر شما هم بخیر. هانا-مرسی.فکر کنم کار مهمی داشته باشین که این وقت روز تماس گرفتین! هومن از این حرف هانا جا خورد-راستش با مانی جان تماس گرفتم و ایشون گفتم اومدین ایران و... هانا-و چی؟ هومن خندید و گفت-و همین دیگه. هانا لبخندی زد و گفت-بله با اجازتون من ایرانم.یه کاری بود که باید انجام می دادم.هانا مکثی کرد و نگاهی به اطراف انداخت.همه به او خیره شده بودند تا ببینن هانا می خواد به این اقا پسر چی بگهتا شاید بتوانند نسبت او با هانا و یا شغل او رت حدس بزنند ولی هانا بی گدار به اب نزد -هومن خان مراسم چطور بود؟؟ هومن با سردرگمی پرسید-مراسم؟!...اهان...بله خوب بود.جای شما خیلی خالی بود...ولی می خواستم ببینم کی تشریف میارین امریکا؟اخه یه جشنی هست که می خوام شما هم حضور داشته باشین. هانا-به سلامتی کی هست؟ هومن-2ماه دیگه... هانا خندید و گفت-هومن خان من یه هفته ی دیگه میام اونوقت شما نگران 2 ماه دیگه هستین؟؟؟؟ با اینحرف سروصدایی به پا شد که نگو.همه به نوعی می خواستن اعتراض خودشون رو به هانا نشون بدن.هومن-اووو...مثل اینکه سرتون شلوغه!پس تا بعد. هانا-خداحافظ به محض تمام شدن تماس همه با سوالاتشون هانا رو احاطه کردن.هر کی چیزی می پرسید.هانا کلافه شد و گفت-وااای...محض رضای خدا ساکت!اخه جواب سوال کی رو بدم؟! پدربزرگ-هانا جان اگر درست شنیده باشم گفتی که یه هفته ی دیگه بر می گردی،اره؟! هانا-بله بابایی...من هم دلم نمی خواد برگردم ولی چاره ای نیست. مادربزرگ-چرا؟!مگه میشه اخه؟! هانا-اره فدات شم،میشه.اون هم به خاطره ترم جدید دانشگاه. کامیار-اوووووو...منم خب دانشجوی پزشکیم ولی... هانا حرف کامیار رو نیمه تمام گذاشت و گفت-اولا که شما انترنی!اون هم دیگه داره تموم میشه. کیارش-خب اونجا که سخت نمی گیرن که! هانا-اره ولی اگر استاد عمو رضا نباشه!...اون پدر منو درمیاره!...ولی من عید میام کلی میمونم! بعد از صرف عصرونه هانا به همراه کامیار،کیارش و پسر خاله های دو قلوی مادرش به حیاط رفتن.هانا خیلی مؤذب بود.در اخر طاقت نیاورد و گفت-پس دخترای فامیل کجا هستند؟! کامیار-هانا از اونجایی که همه ی دخترا خر می زنن،از حالا رفتن دانشگاه. کیارش-هانا دخترا یه سری تحقیق دارند باید زودتر دانشگاه می رفتن. هانا-که این طور... اونشب هانا خیلی زود در خواب فرو رفت.صبح روز بعد،هانا مثل همیشه راس ساعت 6 بیدار شد.دوش گرفت و لباس ساده ولی زیبایی به تن کرد.از پله ها پایین رفت.هنوز همه در خواب بودند.پس سریع لباس عوض کرد و از خونه بیرون زد.هانا به نانوایی رسید.همین که نانوا هانا رو دید،لبخندی زد و گفت-اگر اشتباه نکنم شما باید نوه ی اقای ایران نژاد باشید؟! هانا-بله...درسته!صبحتون بخیر هانا پس از خریدن نان،از کوچه باغی،به سمت خونه راه افتاد.فکر نمی کرد که اون کوچه هنوزهم دست نخورده باشه.هانا کاملا تنها بود،در کوچه ای که پرنده هم توش پر نمی زد.ناگهان صدایی از پشت سرش شنید.ولی پشتش کسی نبود.هانا هوشیار تر شد و فکر خود را متمرکز کرد.هانا از صدا فهمید که اون فرد یه پسره.کم کم صدا نزدیک تر شد ولی هانا هیچ چیز نمی دید.که ناگهان کسی از پشت سر او را پخ کرد و هانا جیغ بلندی کشید.و وقتی به چهره ی پسرک دقیق شد فهمید که او کیارش است.کیارش می خندید و می گفت-ایول به خودم...هانا یک هیچ! هانا عصبی شد ولی خود را کنترل کرد.کفش خود را از پا دراورد و هنگامی که شرایط را مساعد دید،لنگه کفش را به طرف کیارش پرتاب کرد.کیارش جا خورده بود ولی بیشتر ترسیده بود.هانا با خونسردی کفش را از دست او گرفت و گفت-حالا بی حساب شدیم!کیارش هنوز تو بهت بود.هانا گفت-بسه دیگه...چقدر تو لوسی!!! کیارش اب دهانش رو قورت داد و گفت-من فکر نمی کردم که تو... -من چی؟! -هیچی هیچی...بریم! کیارش نگاهی به دست هانا انداخت و گفت-نون خریدی؟! -اره...ناراحت نشو! -برای چی؟! -برای اینکه من وظیفه ی تو رو انجام دادم! -نه بابا...بیخیال! کیارش تکه تکه از نان سنگک می خورد.هانا نگاهی به او انداخت و با لبخند زیبایی گفت-کیارش خان...ببخشید که این نون بزای باباییه!!! -می دونم ولی من و عمو از این حرفا نداریم. کیارش بعد از سکوت کوتاهی کرد و گفت-هانا نباید تنها بیرون میومدی...شانس اوردی که من صبح فهمیدم که داری می ری بیرون...خب تو یه دختره زیبا و دلربایی... هانا متوجه منظور کیارش شد.او تمایلاتی داشت...هانا سرش رو پایین انداخت و گفت-از اینکه نگران منی،ممنون. بعد از رسیدن به عمارت،هانا مشغول اماده کردن صبحانه شد.پدربزرگ وقتی هانا رو مشغول دید،گفت-خوشحالم که مثل بیشتر دخترا بی دست و پا نیستی! کیارش در حالی که داشت روی صندلی می نشست،گفت-تازه خانم صبح زود رفته نون خریده... پدر بزرگ خلی خوشش امد.ولی به هانا گفت-درست نیست که تو تنهایی بیرون بری.هر وقت خواستی بری بیرون به یکی از این پسرا بگو! بعد از خوردن صبحانه،هانا یاده پیانو افتاد.به سمت پیانو رفت.با دیدن اون پیانو هانا خاطرات گذشته در ذهنش جان گرفت.پشت پیانو نشسته بود و خاطرات رو مرور می کرد که صدایی دلنشین گوشش را نوازش داد.هانا از پشت پیانو بلند شد.کیارش ماهرانه پیانو می نواخت.پس از اتمام نواختن او،هانا به او گفت-افرین...عالی بود. کیارش-مگه تو هم... -یه زمانی اره...راستی دیرت نشه! کیارش نگاهی به ساعتش انداخت و گفت-وااای...دیرم شد! وسپس به سرعت بیرون رفت.ولی نقشه ها رو یادش رفت.هانا نقشه ها رو برداشت و به دنبال کیارش رفت.ولی گویا که دیر شده بود.ماشین کیارش دور شده بود.هانا زیر لب گفت-اشکال نداره... اما لحظه ای بعد کیارش جلوی پای هانا توقف کرد و گفت-کارم داشتی؟! هانا-اره...نقشه هات! سپس انها رو روی صندلی شاگرد قرار داد.کیارش تشکر کرد و به سرعت دور شد. هانا به اتاق پدربزرگ رفت.پدربزرگ در حال کتاب خواندن بود.پدربزرگ وقتی هانا رو دید پرسید-کیارش رفت؟! -بله بابایی... هانا مکث کوتاهی کرد و گفت-بابایی من برای کاری اومدم ایران...بهتره بگم برای جوب سوالی که مدتها ذهنم رو مشغول کرده... پدربزرگ عینکش را دراورد و گفت-خب بپرس دیگه... -بابایی میشه از گذشته تون برام بگین. پدربزرگ از پشت میز بلند شد و گفت-باشه...پس خوب گوش بده...وقتی 12 ساله بودم،بابام مدام بهم سرکوفت می زد که هیچی نمیشی...بی عرضه ای و خیلی چیزهای دیگه.من می خواستم درش بخونم و مهندس بشم ولی بابام می گفت باید برم تو بازار کار...یه روز بعد از یه دعوای حسابی،از خونه زدم بیرون و گفتم وقتی بر می گردم که همه چیز داشته باشم و از همه سر باشم.مامانم نمی گذاشت برم.رفتم و دنبال کار گشتم تا بالاخره کاری تو اژانس املاک پیدا کردم.اون دوران بدترین دوران زندگیم بود.مشکل بزرگتر هم این بود که من پسره یه ادم پولدار بودم که تو دربار بود.همه منو تقریبا می شناختن.و برای من خیلی سخت بود که...بگذریم.مامانم بهم سر می زد و برام پول میورد.دست مزد من برای خرج تحصیلم کافی نبود.وقتی کنکور دادم،مهندسی عمران قبول شدم.هیچ کس باور نمی کرد.حتّی خودم! وقتی وارد دانشگاه شدم،مشکلاتی که قبل داشتم هم دوباره تکرار شد،با این تفاوت که وضع کشور وخیم شده بود.مصدق که زمانی نامدارترین و سرشناس ترین ادم ها بود،دستگیر شده بود.هنوز هم تو آژانس کار می کردم که رییسم بهم یه پیشنهاد داد.اون گفت چند قطعه زمین داره که می خواد به قیمت خوبی بفروشه.قیمت زمین ها مناسب بود ولی نه برای من!!!ولی رییسم اصرار داشت که من اون زمین ها رو بخرم.جای مناسبی نبود.گوهردشت کرج،شهرک غرب که اون موقع فقط یه بیابون بود و مهرشهر! خب با در نظر گرفتن این موضوع که ایران رو به پیشرفت بود،ریسک کردم و سه قطعه زمین خریدم.و این طوری من ملاک هم شدم.همزمان با گرفتن مدرک مهندسیم،قیمت زمین ها بالا رفت.ساختن چند شرکت و برج تجاری در شهرک غرب،قیمت زمین ها رو بالا برد.من اون موقع بیش از 10 قطعه زمین داشتم که حدود 5 قطعه توی شهرک غرب بود.از خوشحالی تو پوست خودم نمی گنجیدم.تصمیم گرفتم که برای دکترا شرکت کنم و قبول هم شدم.من هر روز بیشتر از قبل پیشرفت می کردم و حکومت پس رفت.مردم در حال قیام علیه حکومت بودند.هر کسی رو که از طریقی با شاه و دربار در ارتباط بود رو یا ترور می کردند و یا دستگیر و سپس تبعید...پدره من هم جزء همین دسته بود.کابوس وحشتناکی بود.پس از ترور پدر،مادرم سکته کرد.و خلاصه از زمین و زمان برای ما می بارید.من در استانه ی ازدواج بودم و این مشکلات من و مارال رو تحت فشار گذاشته بود.مارال هم وضعش دست کمی از من نداشت.ولی چیزی که باعث خوشحالی بود،رشد قیمت زمین های من بود.پس از گرفتن مدرک دکترا،کارم به طور گسترده تر ادامه دادم.نه تنها مهندسی سرشناس شده بودم،بلکه ملاک صاحب نامی هم بودم. هانا-همین؟؟؟؟ پدربزرگ-قصه ی من و مادربزرگت هم هست... هانا-خب... من دانشجوی دکترا بودم و اون دانشجوی مهندسی شیمی.دیر وقت بود و من خیلی خسته بودم.با سرعت نسبتا زیادی رانندگی می کردم که ناگهان دختری رو روی کاپوته ماشین دیدم.خیلی سریع اتفاق افتاده بود.دخترک رو داخل ماشین گذاشتم و سریع به بیمارستان رفتم.وقتی او را روی برانکارد قرار ددادند،زیر نور مهتابی بیمارستان چهره ی دخترک را دیدم.همان لحظه مهرش به دلم نشست ولی به خودم نهیب زدم که نکند او شوهر دارد و من...پس سریع خودمو جمع و جور کردم و در دل دعا کردم که او سالم باشه.خوشبختانه فقط چند خراش جزئی بود و او روز بعد مرخص می شد.روز بعد وقتی به دیدنش رفتم،دوباره همون حالی رو داشتم که شب قبل داشتم.ولی او از همه جا بی خبر گفت-من شکایتی ندارم. کم کم با تحقیق و پرس و جو فهمیدم که از خانواده ای ضعیف است.پدرش مرده و مادرش خانواده رو تامین می کند.به خواستگاریه او رفتم.همه مخالف ازدواج ما بودند.ولی به هر ترتیبی بود وصلت سر گرفت ولی با بد خلقی های پدرم و نیش و کنایه های خانواده ی مارال. هانا هنوز قانع نشده بود.پس با خود گفحتما یه چیزی رو از من پنهان می کنن. ساعت حدودا 6 بود.کیارش بر گشته بود.هانا در فکر فرو رفته بود.یه چیزی واضح نبود. روز ها به سرعت باد گذشت و هانا با کوله باری از خاطره،به خانه برگشت. هانا حتّی وقت پیدا نکرد که جریانات پیش اومده رو برای خانواده تعریف کنه.دو ماه گذشت.در خانه تنها بود و درس می خواند.که صدای در امد.هانا در را باز کرد.اصلا انتظار نداشت که کامران و هومن باشند.هانا با تعجب ان دو را نظاره می کرد.هومن در دل خیلی خوشحال بود.هانا رو بعد از 3 ماه دیده بود و در اون لحظه واقعا احساس کرد که هانا رو دوست داره.هانا انها رو به داخل دعوت کرد و با یه فنجون قهوه ی داغ از ان ها پذیرایی کرد. کامران-هانا خانم ما خدمت رسیدیم که برای مراسم کوچکی از شما دعوت کنیم. و کارتی رو به هانا داد.هانا نوشته ی روی کارت رو خواند و گفت-مهمونیه ساده یا تولد؟!...تازه برای یه مهمونیه ساده که کارت نمی دن. هومن لبخند زد و گفت-منتظرتون هستیم. هانا حمام رفت.لباسی به رنگ قهوه ای تیره به تن کرد.موهایش را دورش ریخت و متناسب با رنگ لباسش گیره ای به موهایش زد.همراه با مانی و بقیه به راه افتادند.به محض اینکه وارد سالن شدند هومن و کامران به استقبال شان امدند. هانا و گلاره را به دوستانشان معرفی کردند.هومن خیلی جذاب شده بود.هومن از هانا و خواهرش فاصله نمی گرفت.اهنگ ملایمی گذاشته شد.هومن نگاهی به هانا انداخت و جلوی او کمی خم شد و با لحن شیرینی گفت-میشه ازتون تقاضای رقص کنم!؟ هانا نگاهی به هومن انداخت.گویا منتظره همین لحظه بود.لبخند زیبایی زد و دستش را در دستان هومن گذاشت و گفت-البته... هومن خیلی خوشحال شد.هانا از اینکه در کنار هومن بود ناراحت نبود،ولی خوشحال هم نبود.پس از اتمام رقص هومن از هانا تشکر کرد و از یکدیگر جدا شدند و تا بعد از مراسم یکدیگر را ندیدند. شرمنده که یکم دیر شد. این رو به حساب مطلب تولد وبم هم بذاریننن!!! مهدیه خانوم گللل الهام جونننن سحر گللللم سونیا جون ممنون که نظرتو درباره ی راوی گفتی غزل خانوم المیرا جووون که خیلی دلم براش تنگ شده ربه کا خانوم

معذرت

truelife-truelove — Sat, 21 Jun 2008 18:28:18 GMT

سلام به همگی امیدوارم که خیلی دیر اپ نکرده باشم!

حتما همینطوره نه؟!

ول از همه شرمنده که دیر اپ کردم.

خب من 27 تعصیل شدم ولی بنا به دلایلی نتونستم بیام!!!

ول اینکه همه امتحانامو خراب کردم!!

دوم اینکه معدلم اونی که من می خوام نمیشه!

سوم اینکه دست و دلم به نوشتن نمی رفت! ولی بالاخره طلسم شکست و من با داستان ب

رگشتم و از اونجایی که تابستون شروع شده،باید زیاد زیاد نظر بدین تا منم بیام و اپ

کنم.

خب دلم برای تک تکتون تنگ شده بود اونم نه یه ذره،بلکه خیلی خیلی ذره!

حالا داستان:

به نام او

با فریاد کامیار همه اهل عمارت بیرون اومدند. قیافه ی هانا برای

همه ی انها غریبه بود.مادر کامیار،اهسته گفت-این دیگه کیه

کامیار؟!نکنه یکی دیگه از دوست دختر هاته!؟

هانا که دید هیچ کس اون رو نمی شناسه،خیلی ناراحت شد.ولی

در دل به انها حق داد.خب هر چی باشه هانا رو 15 سال بود که

ندیده بودند.هانا تقریبا همه رو می شناخت.البته همین هم مدیون

عکس هایی بود که براش میل میشد.همهمه ای به پا بود.پدر

بزرگ هم به جمع انها پیوسته بود.ولی بی سروصدا به غریبه ای

که اشنا می نمود،خیره شد.هانا نیز با دیدن پدر بزرگش اشک در

چشمانش حلقه زد و زیر لب گفت-بابایی...

پدر بزرگ نیز به هانا نزدیک تر شد و لحظه ای بعد نوه و پدر

بزرگ،یکدیگر را تنگ در اغوش کشیدند.همه سکوت کرده

بودند و با تعجب به انها خیره شده بودند.مادر بزرگ هم به جمع

انها پیوسته بود و بی صدا اشک می ریخت.کامیار با تعجب

گفت-مامانی می بینی چه شوهری داری؟حالا خوبه عاشقت بوده

و این طوری این خانوم خوشگله رو بغل کرده!!!

هانا خودش رو از بغل پدر بزرگ بیرون کشید و خندید.

کامیار-چیه؟!...چرا می خندی!؟

-من که همون اول به تو گفتم کی هستم!

بابایی-بلا گرفته تو می دونستی این کیه و هیچی نگفتی؟!

مادر کامیار-خب حالا ایشون کی باشن؟!

هانا-زن عمو...منم...هانا؟!

همه با شنیدن این کلمه از دهن این دختر زیبا جا خوردند.ولی

بیشتر از اینکه تعجب کنند،خوشحال شدند.دایی مهران(دایی مادر

هانا)مردی 30 ساله با 187 سانت قد و هیکلی مردانه بود.چهره

ای جذاب که با عینکی که همیشه به چشم داشت،جذابتر میشد.او

مردی فرهیخته بود.همسر او مهری نام داشت و وقتی که مهری

در فامیل قرار می گرفت،زندایی مهری خوانده می شد.او همانند

همسرش فرهیخته و تحصیل کرده بود.چهره ای زیبا و صدایی

دلنشین داشت.حدودا 178 سانت قد داشت و بسیار خوش اندام

بود.پدربزرگ پیرمردی 75 ساله که با وجود داشتن سن زیاد

هنوز بسیار خوش اندام و جذاب بود.در صورتش رد پای

روزگار به خوبی دیده میشد.مادربزرگ پیرزنی 69 ساله و

دلنشین بود.ابروانی هشت و کشیده داشت و چشمانی مشکی و

اهویی به جذاب و زیبایی صورتش می افزود.مادر کامیار زن

عمو و خاله ی مادر هانا بود و فاطمه نام داشت.زنی با قد متوسط

و هیکلی نسبتا چاق بود.زنی بسیار شوخ و به اصطلاح شیطون

بود.کامیار قیافه ای مردانه داشت و بسیار خوش اندام.خیلی هانا

رو دوست داشت.عمارت و محوطه ی ان بسیار مجلل و زیبا

بود. ساختمان وسط باغ قرار داشت و درست جلوی عمارت

استخر زیبایی دیده می شد که همیشه تمیز بود.دور تا دور

خانه،درختان چنار تنومند و قدیمی وجود داشت.جلوی چنارها

ردیف های منظم شمشادها قرار داشت.زمین سراسر چمن بود و

روی چمن ها تکه سنگ های تختی که نشان دهنده ی محل عبور

است.گوشه ی حیاط الاچیقی قرار داشت.در دو طرف عمارت دو

نهر کوچک جریان داشت که پس از ایاری باغ به استخر ریخته

می شد.ساختمان عمارت دارای دو بخش اندرونی و بیرونی

بود.همراه با اتاقها،درگاه و طاق نماهایی که هنرمندانه تزیین

شده بودند.با تغییر کوچکی،بخش اندرونی برای زندگی و بخش

بیرونی مکانی برای پذیرایی از مهمان ها بود.ستون های بیرونی

عمارت از رز رونده پوشیدهشده بودند.در باغ باغچه هایی دیده

میشدکه در ابها زیباترین گل ها از جمله لنولع کوکب ها قرار

داشت.هانا پس از سالها پا در قصر رویاهاش گذاشته بود.هانا

عاشق درختان زیسفون بود،ولی نه تنها به خاطر گلهای زیبایش

بلکه به خاطر اینکه در یکی از روزهای خوب کودکی،انها رو با

دستان کوچکش کاشته بود.هانا همراه با بقیه پله های سنگی را

پشت سر گذاشت و در عمارت را گشود.

هنگامی که هومن به هتل رسید،از شدت خستگی به خواب

رفت.روز بعد برایش روز بزرگی بود.وقتی چشمانش را

گشود،به دنبال ساعت گشت.طبق عادت تازه و بر خلاف

میلش،حدودا 7 ساعت زود بیدار شده بود.زیر لب گفت-خب

هومن خان!حالا ساعت 3 بامداد،تک و تنها،می خوای چیکار

کنی؟! لحظه ای به دیوار رو به رویش خیره ماند ولی لحظه ای

بعد تصویر دختری که او به اسم هانا می شناختش،در ذهنش نقش

بست.از اینکه فکر و تصویر او در ذهنش بود ناراحت نشد،ولی

خوشحال هم نشد.در ذهنش به دنبال علت این حالت غیر عادی

خویش گشت و به هر دری می زد،کم تر به نتیجه ای می رسید

ولی به این نتیجه رسید که به او دلبسته است.هومن دستی به

موهای خوش حالت و مجعدش کشید و گفت-وااای...موهام بلند

شده و وقتی برای کوتاه کردنشون ندارم...لعنت به تو دختر که از

کاروزندگی انداختیم!!! سپس اندیشید که-نگران نباش...دل به دل

راه داره هومن خان! وبا این فکر لبخندی زد.شانه و ژل را

برداشت و به حمام رفت.بعد از کلی تلاش بالاخره توانست مدلی

متناسب با سلیقه اش و موهایش پیدا کند.از این موضوع

خوشحال بود.خمیازه کشید و خودش را روی تخت انداخت و

لحظه ای بعد در خواب شیرین فرو رفت...

کامیار هانا رو به اتاقی برد.او پس از تعویض لباسش پیش بقیه

برگشت.مادربزرگ-هانا جان!مگه شما نمی خوای استراحت

کنی؟!

هانا-کی؟!...من؟!...نه نیازی نیست من عادت دارم.

کامیار-هانا هنوز همه یادت هستند یا اینکه...

-نه فکر نکنم!شاید اگر ببینمشون یادم بیاد!

پدربزرگ-اونجا زندگی چطوره!؟

-اولش سخت بود ولی حالا اصلا! هانا مکثی کرد و بعد گفت-

البته برای ما ولی برای مامان و بابا فکر کنم سخت باشه!

در همین موقع صدای زنگ اومد.کامیار وقتی در را باز کرد

گفت-هانا یه نفر اومده که یه زمانی با هم خیلی دعوا می

کردین!!!

در عمارت باز شد و پسری قد بلند و خوش اندام داخل شد.شلوار

لی و کت مشکی اسپورتی پوشیده بود.دستش چند نقشه لوله شده

و یک کیف چرمی بود.وقتی به سمت هانا برگشت،هانا توانست

صورت او را ببیند.موهای مشکی،چشمانی زیبا و در کل قیافه

ای مردانه داشت.هانا او را نشناخت.البته اون پسر هم هانا را

نشناخت.بعد از احوال پرسی،همه سکوت کردند تا واکنش اون

دو رو ببینند.هانا همین قدر متوجه شد که اون پسر برادر

کامیاره.برادر کامیار کیفش رو،زمین گذاشت.درست کنار مبل

کناری هانا.

-خب کسی نامزد کرده!؟

کامیار لبخند زد-اره حتما...اون یه نفر هم تویی لابد!

-کی؟!

هانا-بابایی ایشون رو معرفی نمی کنید!؟

پدربزرگ-خودت ببین می تونی بشناسیش؟!

هانا یکی از ابروهاش رو بالا انداخت و گفت-قیافشون برام

غریبه است!

پسرک گفت-خدااای من...منو نمی شناسی؟!

هانا از این طرز حرف زدن او خنده اش گرفت.-نه...به جا

نمیارم!

-ای بابا!منم...همونی که همش با اکیپش دعوا داشتی!؟

هانا-من کسی رو که اسمش "منم" هست رو نمیشناسم.علاوه بر

اون،من با هیچ اکیپی دعوا نداشتم.

-ای بابا منم دیگه کیارش!!!

هانا جرقه ای در ذهنش زده شد.ولی همچنان وانمود کرد که

کیارش رو نمی شناسه.اما دیگه نتونست طاقت بیاره و گفت-من

اکیپی که سر دسته اش کیارش باشه نمی شناسم!تازه...مگه کسی

اون موقع ها حاضر می شد با تو،توی یه اکیپ باشه!؟

همه زدن زیر خنده.کیارش-هانا خانوم باشه...بازم ما رو ضایع

کردی!

بعد از احوال پرسی هانا و کیارش،کیارش گفت-بازیگر خوبی

هستیا!

هانا-دیگه...

کیارش-تازه فارسیت هم خوبه.

هانا-این یکی رو مدیون مانی هستم.

همه با شنیدن اسم مانی جویای حال خاله سیما اینا شدند.هانا هم به

سوالات اون ها جواب داد.بعد از اون همه سوال،کیارش پرسید-

رشته ی تحصیلیت چیه؟!

هانا-دانشجوی جراحی هستم.همه خیلی تعجب کردند و این تعجب

از چشمان تیزبین هانا دور نماند-چرا این قدر تعجب کردین؟!

دایی مهران-اخه همه فکر می کردیم که تو پرستاری می خونی!

هانا زد زیر خنده و گفت-حق دارین...

همه گرم صحبت شدند و هانا فهمید که دشمن قدیمی او،مهندس

راه و ساختمانه.در بین این صحبت ها سوالی هانا رو غافلگیر

کرد.اون هم از جانب زن عمو فاطمه.کامیار و کیارش از شدت

خجالت سرخ شده بودند.البته کیارش بیشتر.-هانا جون شما که

نامزد نداری؟!

هانا با خونسردی گفت-نه زن عمو.چطور مگه؟!

زن عمو-اخه من دو تا پسر خوب سراغ دارم.

هانا لبخندی زد و گفت-شرمنده.ولی درباره ی این موضوع بهتره

اول با مادر و پدرم صحبت کنید و بعد اگر راضی به ازدواج

شدند با بنده صحبت کنید.هانا در لفافه گفت که قصد ازدواج

نداره و این حرف باعث شد که زن عمو حسابی جا بخوره.

هومن از خواب بلند شد.درست به موقع یعنی راس ساعت 9

.دوش گرفت و حاضر شد.شب وقتی از کنسرت برگشت زنگی

به مانی زد.مانی با صدایی خواب الود جواب داد-هومن امیدوارم

کارت مهم باشه...

هومن-سلام شب بخیر اولا.دوما مرسی ممنون حالم خوبه کنسرت

هم خوب بود

مانی-مزه نریز.زود باش!

هومن-مانی به نظرت هانا بیداره؟!

مانی سکوت کرد.هومن-الو مانی؟!...

مانی-کوفت مانی...مانی بمیره همه راحت شن!!!...اخه پسره ی

عقل کل من به تو چی بگم؟؟؟...شرم نمی کنی؟!...

هومن خندید و گفت-خواهش می کنم بگو!!!

مانی-هانا رفته ایران.شب بخیر.وبعد تلفن رو قطع کرد.هومن با

شنیدن این حرف انگار که اب یخ ریختند رو سرش.سریع شماره

ی هانا رو گرفت و در دل دعا کرد که هانا دوباره به امریکا

برگرده.بعد از چند بوق،صدای پسری که در حال خنده بود شنیده

شد-بفرمایید...

هومن اب دهنشو قورت داد و گفت-سلام...ببخشید مزاحم

شدم!...با هانا خانم تماس گرفتم؟؟

کامیار-بله بله...هااااننننااا بیا یه اقایی با شما کار داره!

همه خیلی تعجب کردند.زن عمو گفت-که قصد ازدواج

نداری!!...

کیارش-مامان!...

هانا گوشی رو گرفت و گفت-بله...

هومن-هانا خانم منم...هومن

خب این هم از این

باز هم به خاطره دیر کرده اپ عذر می خوام.

مروارید جون

نسترن جون

مهدیه گلللل

رویا راد عزیز

سونیا جون

نگین خانم

ربه کای عزیز

سحر جووون

الهام خانوم

از لطف همگی ممنون

تا بعد رخصت

سال نو مبارک!

truelife-truelove — Thu, 27 Mar 2008 22:12:24 GMT

با سلام و عرض تبریک.

حال و احوال چطوره؟؟

خوش می گذره؟
سال نو مبارک!

100 سال به از این سال ها...

خب بعد از یه غیبت طولانی!اومدم. با داستان البته!!!
امیدوارم که محض خاطر داستان هم که شده،نظر زیاد بدین!!!

خب من یه نظری داشتم که...چه جوری بگم؟!...خیلی خاص بود.اول جواب اون رو می دم،بعد در اخر سایر نظر ها.

اسمتون یادم نیست ولی یادم بود که جواب نظرتونو بگم!

خیلی عجول و کم تحمل هستین که اینقدر زود قضاوت کردین!البته من نه تنها ناراحت نشدم،بلکه مسرور نیز شدم!!!

من هومن رو پایین نمیارم و نخواهم اورد.ولی هر داستانی نویسنده ای داره و هر نویسنده نظر و عقیده ی خودشو و نظر و عقیده اش قابل احترام!

من و سایر دوستانم تصمیم گرفتیم که اول داستان به این شکل پیش بره.ولی در باره ی اخرش هیچ چیز نمی دونم.

بهتره شما هم نگران شخصیت هومن خان نباشین!!!ایشون نیازی به این نگرانی ندارن!

خب به اندازه ی کافی گفتم.

راستی شخصیت اون ها با این جور حرفا از جانب من یا شما و یا بقیه کوچک نمیشه!!

از این پست به بعد داستان راوی داره و دیگه از زبون هانا نیست!(یه تغییر و تحول اساسی در راه،اونم فقط به خاطر عید!!!)

حالا داستان:

اون شب هانا به خودش قول داد که دیگه به هومن فکر نکنه و همون طوری باشه که واقعا هست.یعنی به هومن و بقیه بفهمونه که هومن براش ارزشی نداره و برای او مثل بقیه پسراست.وقتی این موضوع رو با گلاره مطرح کرد،گلاره گفت- حالا چی شد که این قول رو دادی؟!

هانا-خب من باید با کسی ازدواج کنم...یا اصلا چرا ازدواج؟!علاقه مند بشم که در سطح خانوادمون باشه!!!

ـ حالا کی گفته که اون تو رو دوست داره؟؟؟

ـ گلاره دور بر ندار!تو باید به من حق بدی. بعد اون اتفاق من عوض شدم!!

گلاره به هانا نزدیک تر شد و گفت- هانا به نظره من بیخیال!!!

وقتی هانا به سمت اتاقش رفت، یاده مادر و پدر بزرگش افتاد. قصه ی اونا چی بوده که از یاداوریش واهمه دارن؟!همون موقع فکری به ذهنش رسید-اره باید همین کارو بکنم!

صبح روز بعد هانا درباره ی تصمیمش کاملا مطمئن بود.وقتی به اشپزخونه رفت،از چیزی که میدید خیلی متعجب شد:مامان...بابا...شما...

بابا-بپا نپره تو گلوت دختر!!!

مامان-دخترکم صبح بخیر.

هانا با دهن باز سره میز نشست و با کمال ناباوری صحنه ی دیگری دید-إإإإ...عزیزخانم شما که...نه نه!این دو حالت بیشتر نداره.یا توهم زدم یا هنوز خوابم!

ایلیا زد زیره خنده و گفت-دخترم خواب نیستی.بیا یه دونه بزنم تو گوشت...

-اااا...نه!باور کردم!

عزیزخانم-الهی فدات شم مادر...اینقدر دیر به دیر رفتین پیشش طفلک باور نمی کنه!

هانا که تازه حالش جا اومده بود گفت-بله دیگه!من که مثل گلاره نیستم مدام مامان و بابا رو ببینم.شما رو هم که هیچی...

همون طور که داشتن صبحونه می خوردن،ایلیا جریان این بی خبری رو توضیح داد-راستش من و مامانتون فکر کردیم که بهتره دیگه کم تر شما رو تنها بذاریم.تازه دلمون هم حسابی برای عزیزخانم تنگ شده بود.دیدیم که دیگه بهتره هواپیمایی کار کنیم.

هانا-چی؟!

مریم-یعنی فقط برای کار یه مدت کوتاهی رو بیرون از خونه باشیم.مثل هر بار سه روز!

گلاره-پس که این طور...

عزیزخانم-بهتر مادر.هم برای شما بهتره هم برای خانم و اقا!!

هانا با خودش فکر کرد که چه بهتر از این...من هم که منتظره همچین موقعیتی بودم تا تصمیمم رو بهشون بگم.-مامان بابا من یه تصمیمی گرفتم!

ایلیا-چه تصمیمی؟!

-من می خوام برم ایران.یه سفره کوتاه 1 هفته ای!

ایلیا و مریم خیلی تعجب کردن.البته گلاره و عزیز خانم هم دسته کمی از اونا نداشت.

ایلیا-برای چی؟؟؟

مریم-حالا که ما اومدیم تو می خوای بری؟!
گلاره-دیشب که حرف زدیم حرفی از این تصمیم نزدی!

هانا دستاشو گذاشته بود زیر چونه اش و اون ها رو نظاره می کرد.

ایلیا-چرا ساکتی پس؟!
هانا جرعه ای از چایش رو نوشید و گفت-اگر شما بذارین بنده توضیح می دم.

مریم-بفرما!
-من علاوه بر این که دلم برای مامانی و بابایی تنگ شده،یک سری سؤال هست که باید بپرسم.

ایلیا-چه سؤالی؟ خب از ما بپرس.

هانا-نه...باید از خودشون بپرسم.

ایلیا و مریم خوب می دونستند که وقتی هانا تصمیمی رو می گیره نمیشه منصرفش کرد.پس به ناچار تسلیم او شدند و برایش یک بلیط به مقصد پاریس گرفتند.دو روز بعد هانا عازم سفر بود.وقتی روی صندلی هواپیما نشست،در فکر فرو رفت.به دوران کودکی برگشت.به این موضوع فکر می کرد که ایا اون جا تغییر کرده یا نه؟غرق در افکارش بود که شتاب زیاد هواپیما برای بلند شدن او را از افکارش بیرون کشید.زیر لب زمزمه کرد-لعنتی باز شروع شد! هانا همیشه در هواپیما حالش تغییر می کرد.مخصوصا که مسیرش پر از چاله های هوایی بود و هانا به خاطر این موضوع خیلی عصبی بود.در حالی که سعی می کرد خودش رو در وضع نسبتا نرمالی نگه داره صدایی او رو مخاطب قرار داد-خانم حالتون خوبه؟!

هانا-مرسی ممنون.طوری نیست. مهماندار نگاهی به هانا انداخت و رفت و در دل زیبایی او را ستود.هانا مقداری دیازپام خورد و چشمایش را بست و ترجیح داد تا مقصد در خواب باشه.

صدایی او را از خواب بیدار کرد و صدا خبر از این موضوع می داد که روی اسمون پاریس هستند.وقتی هانا پایش را روی زمین گذاشت در دل خدا رو شکر کرد که پرواز تموم شد.البته این مطلب رو می دانست که این موضوع خیلی کوتاهه! سریع به قسمت اطلاعات پرواز رفت و در باره پرواز بعدی به ایران پرسید و سریعا اولین پرواز به ایران را رزرو کرد.در فرودگاه برای اعلام پرواز منتظر بود و غرق در افکارش.به این موضوع فکر کرد که انها از دیدنش چه عکس العملی دارند؟ایا او را به خاطر دارند؟بارها از زبون پدر بزرگش شنیده بود که می گفت-من همش خیال می کنم تو همون هانای 5 ساله ای هستی که مدام در حال شیطنته! با یا داوری این موضوع لبخندی محو روی لبانش نقش بست.

هومن در هواپیما بود.کامران در خواب بود ولی او بر عکس همیشه و طبق عادت تازه،خواب مهمان چشمهای قهوه ای اش نبود.به هانا فکر می کرد و می اندیشید که چرا با اون همه نا مهربانی های او،باز سعی داشت به طرفش بره.در ذهن چهره ی او را ترسیم می کرد:چهره ای شرقی.با چشمانی مشکی که با ابروانی کمانی و بلند قاب گرفته شده بود،به لبان گوشت الودش و پوست سفیدش که با موهای مشکی و لختش به جذابیت و زیبایی او می افزود.با تصور چهره ی او لبخندی روی لبانش نقش بست گفت-کدوم جراح چیره دستی این همه زیبایی را در تو جمع کرده؟او واقعا دلیل کارایش را نمی فهمید.با خود فکر کرد-یعنی من عا... ولی حتی نذاشت این فکر در ذهنش کامل شود و با شتاب گفت-نه...نه! کامران از صدای او بیدار شد و گفت-هومن چرا بیداری؟!

هومن به طرف کامران برگشت و گفت-به نظرت اون درباره ی من چه فکری میکنه؟!

کامران هاج و واج او را نگریست و گفت-دیوونه ست!
شقایق نیز بیدار شده بود و گفت-کی؟!

هومن-شقایق به نظرم هانا خیلی دختره خوبیه نه؟!

شقایق-اره!دیوونه ست!

هومن-نه...نه!هانا دیوونه نیست!!!

کامران و شقایق زدند زیر خنده.

شقایق-هومن باید استین بالا بزنی.خیلی وضعت خرابه.

هومن که تازه سر از ماجرا در اورده بود گفت-واقعا که!ما رو باش،شما رو باش!

پرواز ایران اعلام شده بود و هانا به سوی هواپیما میرفت.هر قدر که به ایران نزدیک تر میشد،حالش مشوش تر میشد.روی صندلی نشست و خودش رو برای فرود اماده می کرد.

وقتی هواپیما نشست،افتاب در حال طلوع کردن بود.سال ها بود که این منظره رو ندیده بود.وارد فرودگاه مهراباد شد.چمدونش را تحویل گرفت و به سمت مهرشهر حرکت کرد.هانا احساس خوبی نداشت. نگاه های راننده تاکسی او را اذیت می کرد.او سعی کرد اهمیتی به این موضوع ندهدو اندیشید که مدتی بعد جلوی در خانه ی قدیمی اش ایستاده و همه نظاره گره مهمان نا خوانده هستند.وقتی سر کوچه پیاده شد،خودش را به نانوایی رساند و نان سنگک خرید.با اینکه اطمینان داشت پدربزرگ نان خریده.همین طور که داشت در خیابان چمن قدم می زود، کودکی خود را مجسم کرد.وقتی که با گلاره و مانی و تینا سواره سه چرخه هاشون می شدند و تمام بعد از ظهر رو توی کوچه سر میکردند.و وقتی با سر و روی کثیف به خانه بر می گشتند،پدر بزرگ نگاهی به اونا می کرد و می گفت-الحق والانصاف که نوه های خودم هستین.و بعد اون ها رو غرق در بوسه می کرد.یاد اون روزهایی افتاد که مانی اون رو جلوی دوچرخه اش می نشوند و با هم به بقیه محله ها می رفتند.هانا به همین خاطرات فکر می کرد که خود را جلوی عمارت پدر بزرگ دید.نمی دونست باید چی کار کنه.در بزنه یا از دیوار بره بالا.بالاخره تصمیمش رو گرفت و دستش رو روی زنگ فشار داد.صدای پسری اومد که فریاد می زد-اومدم خروس بی محل!!! هانا حدس زد که او اشنا ست،ولی می خواست مطمئن بشه.پس ساکت ماند.وقتی در را باز کرد،هانا به حافظه ی خویش افرین گفت.حدسش درست بود.او کامیار،پسر دایی مادرش بود.صدایی کامیار را خطاب قرار داد-کیه کامیار؟!

کامیار-بابا خدا یکی از فرشته هاشئ فرستاده اینجا! بعد اب دهانش را قورت داد و گفت-بفرمایید!

هانا-یعنی من رو یادت نیست؟!منم...هانا!

کامیار اسم هانا رو فریاد زد و او را بغل کرد.هانا-کامیار بسه خفه ام کردی!

-فکر نمی کردم هنوز دلبر باشی!

هانا خودشو از بغل کامیار کشید بیرون,یکی از ابروهاش رو بالا انداخت و گفت-برو کنار!

با فریاد کامیار همه ی اهل عمارت بیرون امدند.از چیزی که می دیدند،خیلی تعجب کردند.

از همگی بابت نظرات ممنونم

ربه کا

نسترن عزیز(عزیزم خیالت از بابت من راحت!بادمجون بم افت نداره)

ژینوس خانم و مهسا جونمن از قضیه سوال ها خبر نداشتم

مهدیه پاییزی عزیز که خیلی به من لطف داره

نگین گلم

مریم خانم

khthe_bestforalltheworld

**مهسا** گلم

نظرتون رو درباره ی راوی بگید!باشه؟!
خب دیگه دوستون دارم خیلی زیاد

buh bye

شرمنده ی روی ماهتونم!

truelife-truelove — Thu, 31 Jan 2008 18:08:24 GMT

سللللام به همه
خوبین؟چه خبرا؟
امتحانا خوب بود دیگه نه؟!
همه رو ۲۰ میشین دیکه نه؟!
واقعا نمی دونم چی بگم!؟
اخه من با چه رویی دارم اپ می کنم
تا ابان که واقعا سرم شلوغ بود که نگو!
عروسی داییم و نامزدی پسر داییم ها و...
بعد هم که دیگه نمی دونم چی بگم!
بگم درس که بهم سنگ می زنین میگین چقدر مثبتی!
بگم تنبلی که میشه عذره بدتر از گناه
دیگه حق بدین!
اون مناسبت هایی هم که نبودم مثل تولد کامران و هومن! رو تبریک میگم به شما و خودشون
امیدوارم ۱۰۰۰ سال شاد و خوشحال زندگی کنن
تعطیلی های برفی هم که خوش گذشته
اهنگ جدید هم تبریک
من که نشنیدم و ندیدم ولی تعریفش رو زیاد شنیدم
میگن خیلی قشنگه!!!تعجب هم نکنید چون من خیلی وقته که از دنیا بی خبرم
حالا نظرات شما:

نسترن عزیزممنونم از لطفتخیالت راحت من غیب بشو نیستم

سانیا جونمن هم خوشحال میشم بیشتر باهات اشنا بشم

مهدیه پاییزی گلللم دلم برات خیلی تنگ شدهههه

زهرا گلمروی چشمایشاالله سره فرصت

صبا خانوماز لطفت نسبت به وبم مرسی

ربه کا(ماهی)

سپیده ۲۰ عزیزمعزیزم اینا واقعی نیست

مانا عزیزراستش من زیاد متوجه منظورت نشدم که میگی یاده قدیم ندیما بخیر

سحرررررر جونمدلم برات اینقدر تنگیده بوددددداستانتو هم خوندم(یه نظر بزن به حسابم)

ساحارا خانوم

خب داستان هم اگه میشه و اشکالی نداره برای بعدا

قربونتون برم!

عاشقانه،عارفانه،بی بهانه،خالصانه،با صداقت،بی نهایت،تا قیامت،دوستتون دارم و همیشه تو ذهن و قلبم هستید

عاشق شدم...کاش ندونه...

truelife-truelove — Fri, 21 Sep 2007 15:17:49 GMT

سللللللللللللللللللللاااااااااااااااااااممممممممم!!!!!سلامی می کنم به همتون که الهی فداتون بشم!!دلم واستون شده بود اندازه ی یه قطره اب!!!!!ووووووااااااییییی اگر بدونین که چقدر از غیب شدنم شرمسارم که نگوووووو...راستی بهتون نگفتم کجا بودم و چه شد!...گل های خودم،جمعه یا پنج شنبه بود که اومدم وب دیدم...60 تا نظر!!!!واااییی!یهو دلم پر زد براتون!می خواستم همتون و یه ماچ گنده بکنم که متأستفانه همتون ازم دورین!!!...حالا!می خواستم اپ کنم،دست به کار هم شدمممم ولی امان از دست این رویا های من که خیلی خیلی بزرگن!!!سرتونو درد نیارم،هفتم عمه مامانم بود که خیلی دوسش داشتم.مامان می گفت بیا من می گفتم نه!اما ترفندی رو به کار برد که با کلی ذوق به سمت شهرستان راه افتادیم. اون ترفند هم این بود:بهاران،یکی از دختر عمه هام-همونی که خواهرش بورس شده امریکا برای فیزیک هسته ای- یه خواهر داره،دانشجو پزشکی!بیا ازت کلی تعریف کردم و... مادر بنده به سادگی یه اب خوردن...کرد!بله!دست گذاشت رو نقطه ضعفم که همون درس بود!!!اونشب توی ماشین خالم تصمیم گرفت که صبح زود،به همراه خانواده،به سمت دانشگاه پسر خالم توی فریدون کنار بریم.من هم باز به عشق دریا،دل و زدم به دریا و رفتم.چشمم که به دریا افتاد،به زور جلو خودمو گرفتم تا نزنم زیره گریه!!!بعد از یک سال دریا رو دیدم!واااااییی...همش خدا رو شکر می کردم که تو کشوری مثل افغانستان نیستم!(اخه اون جا دریا نداره!!)اول قرار بر این بود که 3 روز بمونیم.3 روز شد 4 روز!4 روز شد 5 روز!!!موندیم و برگشتنی 2 تا ماشین شدیم یکی از راننده ها هم مادر اینجانب بود که برای بار اول تو جاده چالوس رانندگی می کرد!کل راه و ذکر گفتم،دعا کردم که چی؟!سالم برسیم.

خیلی حرف زدم نه!؟..جاتونو حسابی خالی کردم.البته از طرف همه ی شما،جای کامران و هومنتون هم خالی کردم!!!!خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی خیلی...خیلی دلم واستون تنگ شده بود.ولی گویا بنا بر اینه که بیشتر از این بین اپ هامون فاصله بیافته!!!اخه من امسال وقت سر خاروندن هم ندارم!باید برای کنکور اماه بشم...اونم از الان!!!...اخره اپ یه مختصر توضیحی از خودم می دم!!!

به نام افریننده ی زیبایی ها

هومن دست میلاد و ول کرد.همین طور که داشت می رفت گفت-من بر می گردم!!! هومن-پرو از رو هم نمی ره! به طرف من برگشت.نگاهی به من کرد-حالت خوبه؟! من-اره خوبم! هومن-اب می خوای؟! من-نه...حالم خوبه! هومن-مطمئنی؟! من-اره...اره...حالم محشره! هومن هیچی نگفت و فقط به من نگاه کرد.من-ممنونم! و بعد به سمت خونه حرکت کردم.هومن-همین!...فقط میگی ممنونم!؟ من-پس چی می خواستی بگم؟! هومن با ناباوری منو نگاه کرد و گفت-تو چرا این جوری هستی؟!... من-چه جوری می خواستی باشم!؟...هر کس اخلاقی داره!این هم اخلاق منه! هومن-هر کس دیگه ای جای تو بود... حرفشو قطع کردم-هر کس دیگه چی؟؟؟...من با هرکس دیگه فرق دارم!...من،منم!!!!دیگران هم خودشونن!!! هومن-مغرور تر از اونی هستی که فکر می کردم!!...اصلا هیچ می دونی چیه؟تو قلب نداری...قلب تو از سنگه!!! خیلی تعجب کردم...انتظار نداشتم اینو بگه!بدون این که به هومن اعتنایی کنم،به سمت خونه حرکت کردم.هومن-همین!...هیچی نداری که بگی!؟...فقط میذاری و میری؟!! برگشتم و فریاد زدم-برای هر کسی بد بشه،برای تو یکی بد نمی شه!!! وقتی رسیدم خونه،یک راست به سمت حموم رفتم.اب رو باز کردم و بدون اینکه لباس هامو در بیارم، رفتم زیر اب!اصلا متوجه ی دمای اب نبودم...فقط گریه می کردم...از حموم بیرون اومدم...لباس هامو پوشیدمو خودمو رو تختم انداختم.تازه متوجه حرفایی که به هومن زده بودم شدم.اون دوباره به من کمک کرده بود و من...زدم زیر گریه... پشیمون و ناراحت بودم...تلفن اتاقم رو برداشتم و شماره ی هومنو گرفتم.بعد از چند بوق،خودش جواب داد.ولی من بدون اینکه حرفی بزنم،قطع کردم...نمی دونستم که اگر هومنو ببینم،چی باید بهش بگم؟!...متوجه نشدم کی خوابم برد.

فردای اونروز مثل خیلی روز های دیگه،بیکار بودم و برای اینکه حوصلم سر نره،شروع به کتاب خوندن کردم.ساعت حدوده 12 بود که در زدن.مانی بود-به به!خانوم مغرور!چه خبر از دیشب!؟؟ من که به خاطره ماجرای دیشب حسابی عصبی بودم،به مانی که وارد خونه شده بود نگاهی کردم و با عصبانیتی توأم با بغض گفتم-مانی اگر می خوای منو حرص بدی بهتره که بری!!! مانی با شگفتی نگام کرد.به طرفم اومد بازوهامو گرفت و گفت-چی شده؟! حاله خوبی نداشتم با یه دستم به پیرهنه مانی چنگ زدم.مانی در و بست و منو روی مبل نشوند و خیلی سریع برام یه لیوان اب به همراه دیازپام اورد.-بخور!ارومت می کنه! من در حالی گریه می کردم-نمی خوام اروم شم! مانی با سردرگمی به من نگاه کرد.کنارم نشست-خب تا تو به من نگی چی شده من که نمی تونم کمکت کنم! من با عصبانیت گفتم-مانی از این حرفت خسته شدم!...همیشه اینو می گفتی در حالی که همه چی رو می دونستی...چرا نمیری از همون کسی که بهت گفته نمی پرسی؟! مانی منو در اغوش گرفت و با ناراحتی گفت-خب چرا باهاش دعوا کردی که حالا عذاب وجدان بگیری؟؟

من-مانی تو هیچی نمی دونی،هیچی... مانی منو محکم تر در اغوش گرفت و دستشو تو موهام کرد.بعد از مدتی نا معلوم، اروم شدم-حالا میگی چی شده یا اینکه... معصومانه بهش نگاه کردم.پیشونیمو بوس کرد-یا اینکه می رم از چیز می پرسم!من-چیز دیگه چیه؟ مانی-چیه نه کیه؟! من-خب کیه؟! مانی-بگم منو نمی زنی؟! منکه حسابی کلافه شده بودم ،جواب دادم-مانی میکشمت.... مانی-باشه باشه!ببخشید... من هم همه ی ماجرا رو تعریف کردم-کاره بدی کردی که به هومن توهین کردی. من-محض رضای خدا جدی باش که بد بخت شدم! مانی-کی گفته تو بدبختی؟!...اونی بدبخته که میاد تو رو بگیره! اشک تو چشمام حلقه زد-مانی نمی خوام دوباره اون دختره 5 ساله پیش بشم...کمکم کن!... مانی برای لحظه ای مات و مبهوت منو نگاه کرد و کاملا مشخص بود که این جمله،مانی رو به 5 سال پیش برد.چشماش غرق در اشک شد و برای اینکه من اشکاشو نبینم(مانی فوق العاده رو این قضیه حساسه و دوست نداره کسی اشکشو ببینه)روشو اون ور کرد.من-چی شد؟!... مانی-هیچی... بعد از سکوت طولانی که بین ما برقرار بود،مانی گفت-امشب می خوایم بریم بیرون. من-کجا؟! مانی-هر جا... من-نمیام. مانی-می خوایم بریم لب دریا...حالا خود دانی!!! من-با کی می خواین برین؟! مانی-هوووووممممن جونمممممم با ایل و تبار!!! من-اره؟! مانی-اره!!! من-چیزه...کی می خواین برین؟! مانی-تو که نمی خوای بیای!...ولی بهترین فرصت برای حرف زدن با هومن،همین امشبه... با این حرف،به فکر فرو رفتم.یعنی چی می خواستم بهش بگم؟؟؟...بگم ببخشید که من فقط گفتم ممنون!!! مانی-ناهار چی داری؟! من-نیمرو! مانی-چی؟...نیمرو!...پاشو ببینم...خجالت بکش!شرم کن!...عجب دختری هستیاااا! من-به نظرت بهتر نیست که دیگه بری؟ مانی-نه!...فکر نکنم... بلند شدم-چی بپزم؟؟؟ مانی-بذار ببینم...من دلم شیرین پلو می خواد!!! من-نه بابا!دیگه چی؟؟؟

می خوای کبا کباب بره نمی خوای؟؟؟ مانی-نه مرسی... به اشپزخونه رفتم و مشغول پختن غذا شدم.من-مانی یادته!؟ مانی-چی رو؟! من-همون موقع ها که کوچولو بودیم...تو ایران! مانی اومد تو اشپزخونه-اره یادمه...تو همون کوچه باغا!! من-یادته دیوار هاش چه شکلی بود؟! مانی-اره!بالاش اجر های مثلثی بود... من-خیلی دلم برای اقا جون و بقیه تنگ شده... مانی-هانا!...یادته منو پرت کردی تو حوض؟؟!! زدم زیره خنده-حقت بود...تا تو باشی از اون کارا نکنی! مانی-مگه من چی کار کردم؟؟؟... من-اخی...تو هیچ کاری نکردی!فقط مارو بردی اون پشت و چند تا قورباغه انداختی رو سرمون!...همین... مانی-اون وقت تو چیکار کردی؟؟؟منو انداختی تو حوض،اونم چله ی زمستون،وسط کلی لجن!!! من-مانی دلم واسه اون موقع ها تنگ شده!...کاشکی هیچوقت اینجا،نمی یومدیم!!! مانی-نه...اتفاقا خوب شد که اومدیم...ولی من هم دلم برای ایران تنگ شده! من با ناراحتی گفتم-شاید،اگر اینجا نمی یومدیم،اون اتفاقات نمی یوفتاد. مانی اهی کشید-هانا با شاید و اگر هیچی درست نمیشه.برای هر کسی از این اتفاقات می افته. مکثی کرد-زود باش دیگه!حالا خوبه اپولو نمی خوای بفرستی مریخ...روده کوچیکه،بزرگ رو خورد!!! من هم با لبخندی به کارم ادامه دادم.ساعت 7 بود که از شهر خارج شدیم.من-مانی!کتی نیومده؟! مانی-بشره عزیز،کتی خانوم امروز پرید به سوی ونکوور! نزدیک های هشت بود که به ساحلی خلوت رسیدیم.مانی-هیچ دریایی مثل دریای ایران نیست! تینا-مخصوصا دریای شمال!!! کامران-شما چند سال ایران بودین؟! مانی-تا 15 سالگی ایران بودیم. هومن-خوش به حالتون...تهران زندگی می کردین؟ تینا-نه...کرج بودیم... من-نخیر کرج نبودیم،مهرشهر بودیم! مانی-ای بابا... مانی و کامران مشغول درست کردن کباب شدن و من و تینا هم طبق معمول مشغول به قدم زدن،لب ساحل!!!تمام مدت به این فکر می کردم که به هومن چی بگم.هیچ وقت به خاطره همچین موضوعی،اینقدر،استرس نداشتم.بعد از صرف شام،مشغول صحبت شدیم.من-دیگه کمتر باید از این برنامه ها بذاریم. تینا-اره منکه تمام مدت سره کارم!!! کامران-ما هم سرمون حسابی شلوغه!!! من-من هم که باید خودمو برای درس های سخت سخت اماده کنم! مانی-من که سرم خلوته.فقط باید پایان نامه بنویسم،همین! هومن-اخی...اصلا کاری نداره هاااا!...فقط باید ارسطو رو از قبر بکشی بیرون،همین!!! کامران-هانا خانوم،می دونشتی که هومن پزشکی می خوند؟! من-واقعا!؟چه جالب... مانی-هومن اگر دکتر میشدی،دکتره خوش تیپی می شدی! تینا-چی شد که رفتی طرف موسیقی؟! هومن-خب دیگه... مانی-شما تا کی ایران بودین؟؟ کامران-خیلی کم...شما چی؟ من-همه تا 15 سالگی... هومن-خوش به حالتون!!!

مانی-هومن،دیشب کجا بودی؟!شنیدم بهت خیلی خوش گذشته،اره؟! هومن سرخ شد-چطور؟؟مانی-شنیدم که حسابی چیز میز خوردی؟؟؟؟ تینا-ننننههه!!! هومن-مثل چی؟؟؟ مانی-مثل لیچار!!! هومن-نه بابا!تو پارک یه نفر مزاحم یه خانوم شده بود... مانی پرید وسط حرفش-تو هم اسپایدر من،پریدی وسط! هومن-مانی اصلا حال ندارمااا!گفته باشم! مانی-حالا چرا می خوری!؟ببین من خوشمزه نیستم!...ولی در عوض هانا... من-مانی...میشه خواهشا ببندی!!!؟؟ هومن-میشه من برم قدم بزنم؟ مانی-اره عزیزم برو!...گریه نداره که؟! هومن بلند شد و همزمان با بلند شدنه هومن،مانی به من علامت داد که برم دنبالش.من می دونستم که هومن می خواد تنها باشه،ولی خب چاره چی بود؟یک ربع تمام،من پشت هومن حرکت می کردم.طپش قلب عجیبی داشتم.هومن سرعتشو کم کرد.رو به دریا ایستاد.رفتم نزدیک تر،ولی قبل از اینکه حرفی بزنم،رشته ی کلام رو گرفت دستش-چرا دنبالم می کردی؟!...اگر می خواستی باهام حرف بزنی،می تونستی همون موقع بیای جلو و با من حرف بزنی! من-اولا که می خواستم از بقیه دور بشم.دوما،چرا خوده تو بر نگشتی که ببینی من با تو جیکار دارم؟سوما،من برای اینکه با تو دعوا کنم نیومدم اینجا! هومن-پس برای چی اومدی؟... من-برای عذر خواهی!...که بگم بابت دیشب واقعا متاسفم! هومن-فکر نمی کردم که بلدی عذر خواهی هم بکنی. من-اونقدر ها هم که فکر میکنی سنگدل نیستم. هومن یه طرفم برگشت و نگام کرد.ناگهان قلبم لرزید.

من-من حرفی رو که می خواستم بزنم،زدم. و به طرف بچه ها حرکت کردم.هومن جلومو گرفت-میشه نری؟! من-برای چی؟؟؟ هومن-چون می خوام باهات حرف بزنم. من-خب،منتظرم...

هومن-ببین من خیلی سعی کردم که بهت نزدیک بشم... از این حرف هومن یهو چشام چهار تا شد.هومن-نههههه...اشتباه نکن!...منظورم این نیست!...منظورم اینه که باهات صمیمی بشم. من-اهان... هومن-ولی تو یه جوری...می فهمی که چی میگم؟ من-خب... هومن-من دختر ایرانی زیاد دیدم،ولی تو... من-اونایی که تو دیدی فرق دارن.اونا طرفدارن!به اقتضای همین هم اینجوری باهاتون برخورد می کنن! هومن-باشه،باشه!تسلیم... من-ببین من نمی تونم به پسرا اعتماد کنم.مانی هم کسیه که برام مثل برادره!!! هومن-حرفه اونو که نزن!

از این حرف هومن خنده ام گرفت.هومن ادامه داد-بله،راست میگی!من هم نمی تونم به پسرا اعتماد کنم!...ولی این همیشه یادت باشه،من و برادرم با همه فرق داریم!!!درسته که با اینجا انس گرفتیم،ولی هنوز هم مثل یه ایرانی هستیم.مثل مانی!!! من-خب...منظور از این حرفا... هومن-منظور این که با من هم راحت باش.همون طور که با کامران جور شدی!من... لبخندی زدم-فهمیدم! بعد از مکثی گفتم-از کاراتون چه خبر؟! هومن-مگه گوش میدی؟! یه ذره فکر کرد-نه گوش نمی دی!!

خوبه،بد نیست فردا میریم تورنتو برای کنسرت با داریوش! من-واقعا؟!با داریوش!!! هومن-اره.چطور؟! من-هیچی!همین جوری! هومن-حتما باباتون هم مثل خیلی های دیگه از داریوش خوششون میاد! من-اییی... هومن-منم باید مثل کامران بگم که... من-نه...می دونم خودم!!! به سمت بچه ها حرکت کردیم.مانی که دید ما داریم میام از تعجب دهنش باز مونده بود-من فکر می کردیم جدا جدا میاین. من-چطور؟! مانی-اخه گفتم حتما باز هومن یه ذره می خوره بعد میاین! من-مانی واقعا که... مانی-به من چه که شماها ذهنتون منحرفه میره اونطرفی!!! هومن-ما منحرف نیستیم،حرفای تو مارو منحرف میکنه! مانی رو به من-من گفتم میری از دلش در میاری،ولی انگار تو به جای اینکه از دلش دربیاری،کلا دلشو در اوردی!!! کامران زد زیره خنده.هومن که خجالت کشیده بود گفت-مانی...تو خیلی... ولی من هنوز متوجه نشده بودم که تینا اروم بهم گفت-منظورش اینه که هومنو...اره اره!!! من-مااااانییییییی...

خب این هم از این.حالا مختصر توضیح درباره خودم:

من اسمم بهارانه،فامیلیم هم سکرت!

ساکن شهره کرج!

متولد 3/2/1371 هستم!

رشته ام تجربیه!

همه ی فصل هارو دوست دارم!

به خاطره علاقه ام به دریا و اب همه بهم میگن،ماهی...

همه ی رنگ هارو به جز رنگ سیاه و قهوه ای دوست دارم!

هنوز نتونستم خودمو بشناسم!

هدفم تو زندگی فقط درسه!

دیگه هیچی به نظرم نمیاد که بگم.هر سؤالی داشتید بپرسید.

سارا ب عزیزمبابت همه ی نظرات خوشگلت ممنونننن

نسترن عزیز

المیرا جـــــــــــــــونالمیرا دلم برات کلی تنگ شدهههههبرای سحر بیشتر

حتما یه قرار چته بسیار محرمانه می ذارم

انیتا ی عزیز

نیلوفره گللللللمرسی که داستانو خوندی

XXXگل که هنوز اسمشو نگفته

درسا ی عزیزم

الهام ۴۲ گل

از همه ممنونمممم یه دنیااااا

ممکنه که خیلی کم بتونم اپ کنم ولی همین که فرصتی پیش اومد میام!

از فردا(شنبه)میرم مدرسه!!!

عاشقانه،عارفانه،بی بهانه،خالصانه،با صداقت،بی نهایت،تا قیامت،دوستتون دارم و همیشه تو ذهن و قلبم هستید!

میلاد...

truelife-truelove — Sun, 09 Sep 2007 15:20:18 GMT

سلام به همه ی گل های قشنگ(اووووو....!!!)چطورین؟؟؟خوبین؟؟خوشین؟؟؟خوش میگذره؟؟؟میبینم که نزدیک مدارسیم و همه مشغول انجام کارهای مدرسه!!!خوش به حالتون!!!اخه من هنوز هیچ کاری نکردم...اووووو!هیچ کاری برای یه قسمتشه!!!من شناسنامه ام رو هم عکس دار نکردمممممم...مدرسه ثبت نام نکردم...حالا توی همین وضعیم که باید تدارکات عروسی هم ببینیممممم!!!...وااای...خیلی چرت گفتم نه؟!چه کنیم دیگه!روحم شاده!!!...ها ها ها...

خب من می خواستم که امروز اپ کنم،ولی به شرطی که نظرات دو رقمی بشه!!!انتظار نداشتم بشه،ولی در کمال ناباوری شدددددد!!!خیلی خیلی ذوقیدم!!!اوووو...یه جیزی یادم رفت!!!حضار محترم!اون خبر،همون طور که میدونید و گفته بودم،شایعهبود! و طبق گفته ی یه بنده خدایی،شایعه 4 تا پایه داره،که از این 4 تا،3 تاش دروغه!و 1 پایه ش حقیقته!!!وتنها پایه حقیقی این خبر،هومن و برایاناست!!!همین!

حالا داستان:

به نام افریننده ی زیبایی ها!

کامران درو باز کرد-به به!!!بچه ها،اومدند! من-سلام اقا کامران!!! گلاره-سلام!خوبی کامران؟! من-جونمممم؟! گلاره-ما با هم حسابی رفیق شدیم! من-به سلامتی!به مبارکی و میمنت!!! با بقیه سلام و احوالپرسی کردیم.بقیه شامل مانی،تینا و هومن بود!اونشب،قرار بود که شام رو کامران درست کنه-شما بشینید من شام میذارم! من-خب رودربایسی که نداریم!! گلاره-اره!هانا راست میگه!!! کتی-من اگه بلد بودم غذا درست کنم،درست می کردم! هومن-کتی جان،حالا مگه ما چی گفتیم!؟ کتی لبخندی زد-داداش من هم کلی گفتم!!! بالاخره کامران با اصرار زیاد مشغول به اشپزی شد.البته ما هم بیکار نشستیم و با گلاره،تینا و کتی،مشغول به درست کردن سالاد و دسر شدیم.بعد از گذشت ساعتی،غذا اماده شد و میز رو حاضر کردیم.کامران-اگه بد شد،ببخشید دیگه! هومن-منظوره کامران اینه که اگر خدای نکرده مردین،ببخشید! کامران زد به پای هومن،ولی هومن از رو نمی رفت-اهان!...این حرکت،یعنی،اگر در جا مردین،ببخشید!!! کامران-هومن جان،میشه لطف کنی... هومن-اره،چرا که نه؟!بفرمایین بخورین،منکه ایمنی لازمه رو دارم،یعنی دیگه عادت کردم.وای به حال شماها!!!

کامران-hooman...zip you`r lips,please!! هومن- sorry! کامران یه چشم غره به هومن رفت.هومن-اوه...اوه...اوضاع وخیم شد!! همه زدیم زیر خنده.اونشب هومن خیلی خوشحال بود.من-واای...اقا کامران... هومن نذاشت حرفم تموم بشه-واااای...تینا خانوم،وسایل پزشکیت رو اوردین؟؟؟تلفات دادیم! من-هومن خان اگر بذارین حرف بزنم،خیلی ممنون میشم! هومن-بله بله!بفرما... من-کامران واقعا لذت بردم!دست پختتون محشره!فکر نمی کردم که یه پسر به خوبیه شما بتونه غذا درست کنه!!! تا کامران خواست جواب بده،هومن شروع کرد-کامران،منظوره هانا خانوم اینه که واقعا کدبانوی خوبی هستی! همه به جز من و کامران خندیدند.کامران تو اشپزخونه بود و مثلا سرش به کاره خودش بود.من به هوای کمک کردن به اشپزخونه رفتم-آقا کامران واقعاً شرمنده! کامران-چرا شما؟... بعد صداشو بلند کرد-یکی دیگه باید عذر خواهی کنه! من-اقا هومن همیشه این طوری؟! کامران-چه طوری؟ من-شاد و...ایرانیا بهش چی میگن؟!

کامران-پر انرژی! من-بله بله!!! کامران به طرف من برگشت و گفت-می دونی چیه؟یه راه برای فهمیدنش هست! من-مگه شما نمی دونید که... کامران-چرا میدونم.می خوام تو بفهمی!!! من-خب! کامران-بیا دوتایی سربه سرش بذاریم.این جوری هم تو هومنو بیشتر میشناسی و هم من تلافی میکنم! من-باشه هر چی شما بگی! کامران-در ضمن،خواهشا اینقدر کامران خان و اقا کامران و...نکن! من-پس چی بگم؟! کامران-راحت باش!!! من-ولی من... کامران-همین که من گفتم!!! من-چشم!هر چی سرکاره اقا بگن! از اشپزخونه خارج شدیم.من و کامران کنار یکدیگر نشستیم.هومن-کدبانو جان،خسته نباشی! کامران-مرسی،خسته نیستم! هومن-منظورش اینه که به کدبانو گری عادت کرده. من-گویا که هومن خان رفتن تو کاره ترجمه!!! همه،مخصوصا هومن،تعجب کردن.اخه من تا حالا توی جمع با هومن اینجوری حرف نزده بودم.کامران هم که سرش پایین بود تا کسی خنده شو نبینه! هومن-بله؟... من-متوجه نشدین یا تعجب کردین!؟! هومن-بیشتر تعجب کردم! من-رفع میشه! هومن-واقعا؟! من-چرا که نه؟!برطرف میشه،به قول ایرانی ها،دیر و زود داره،ولی سوخت و سوز نداره! هومن-گویا که شما هم رفتین تو کاره نقل قول از ایرانی ها!!! من-اشکالی داره که برعکس خیلی ها اصالتم رو حفظ کردم؟! هومن-نه! من-خوشحالم که متوجه شدین! هومن نگاهی به کامران کرد که لبخندشیطنتی بر لب داشت،کرد و گفت-مثل اینکه شما علیه من،با کامران،دست به یکی کردین؟؟ من-من نیازی ندارم که با کسی علیه شما،دست به یکی کنم،دارم؟! کامران همش رو مبل جا به جا میشد تا بتونه خودشو کنترل کنه. کتی هم جریان رو تقریبا فهمیده بود و مانی،تینا و گلاره،با سردرگمی مارو نظاره میکردند.هومن-نیاز که فکر نکنم داشته باشین.ولی با کامران دست به یکی کردین که منو بکشین،نکردین؟؟؟ من-هنوز در اون باره تصمیم خاصی نگرفتم! هومن ادای گریه کردن رو دراورد و گفت-نه،مثل اینکه جدی جدی،امشب،شام غریبانه ی منه!!! بقیه هم شستشون از ماجرا خبر دار شد.مانی-الهی بمیرم واست که هر کی با هانا در افتاد،ورافتاد!!! هومن-مانی مثلا دل داریم میدی،ارواح خاله ت!!! من-هومن خان هنوز به اون وحشتناکی نشده!!! هومن-واای...حالا خوبه میگین که به اون وحشتناکی نشده،اگه بشه فکر کنم دیگه باید حلوا مو بخورین!!! من-هومن خان تا حالا کسی با این حرفا،داره فانی رو،وداع نکرده!!!هومن-خب این که مشکلی نیست!ما میشیم اولیش!!!! کتی- داداش!ما نه من،میشیم هم نه،میشم!!! هومن-وقت گیر اوردی؟؟؟؟ من-بهتره دیگه بریم! هومن-کجا؟!زوده حالا!!! من-نه دیگه!اخه به نظرم کم کم داره اشکتون در میاد!هومن-مگه عیبی داره!!!اون وقت از اشکم برام گلاب میگیری! کامران زد یه پهلوی هومن.هومن-اووو...سوتی دادم!!! کامران-من خسته شدم!یه کاره دیگه کنیم!!! هومن-نه!چه کاری بهتر از دهن به دهن کردن با هانا خانوم؟!تازه،بلا،تو که خودت اتیش بیار معرکه ای،باید بیشتر از بقیه بهت خوش بگذره!! کامران-هومن!این چه حرفیه که می زنی؟! هومن-اَی ماذموره،اب زیره کاه!!! مانی-موذمار درست تره! هومن-تو چی کار به کاره من داری؟؟ مانی دستشو گذاشت رو لبش-ببخشید!!! من-بهتره که دیگه رفع زحمت کنیم!مخصوصا که گلاره باید بره نیویورک! گلاره-وااای...یادم نبود!!!پیش ما هم بیاین!!!...هانا! من-خب زحمت دادیم!بیاید اون ورا! هومن-به شرط این که مثل دفعه های قبل نشه! مانی-نگران نباش هومی جون،اون جوری نمیشه!! ما به طرف خونه حرکت کردیم.به محض این که رسیدیم،گلاره وسایلش رو جمع کرد و با ماشینش به سمت نیویورک حرکت کرد.من به اتاقم رفتم.وقتی وارده اتاقم شدم،عذا گرفتم!...انگار مغولا به اتاقم حمله کرده بودند!...همه ی وسایلی که یه کمپ برده بودم،رو تختم ولو بود...لباس خوابم رو کامپیوتر بود...جوراب هام رو تقدیر نامه ها اویزون بود...در کمدم رو،در حالی که هنوز به نگام به اتاقم بود،باز کردم،یهو یه عالمه لباس و کفش و...ریخت رو سرم!

سریع مشغول به مرتب کردن اتاقم شدم.در عرض 1 ساعت اتاقم و کمد هام به حالت اول برگشت.کامپیوتر رو روشن کردم و آهنگی گذاشتم و روی صندلیم لم دادم.به کاری که هومن کرده بود فکر کردم.مطمئنا هر کسی جای اون بود،با بی خیالی از کنارم رد میشد.اگر هومن نبود،من هم نبودم.چقدر راحت مدیون هومن شدم!!!هومن خیلی مهربون تر از اون چیزیه که من فکر می کردم!...از کجا معلوم؟...شاید یه بد ذاتی باشه که خیلی خوب می تونه نقش ادمای مهربون رو بازی کنه!...هیچی رو نمیشه،پیش پیش،گفت!...تو همین فکرا بودم که رعدو برقی زده شده!چه شب قشنگی!لباسم رو عوض میکنم و بدونه چتر می رم بیرون!باد خنکی به صورتم می خوره و خدا خدا میکنم که مانی رو وسط راه نبینم! اخه اونم مثل من عاشق این هواست!بدون اینکه بدونم کجا می خوام برم،قدم بر میدارم!وقتی به خودم میام میبینم وسط یه پارکم.اونجا رو نمی شناسم!... چقدر خلوته...همیشه از این جور پارک ها میترسیدم ولی این دفعه نمی دونم چه جوری رفتم داخل اون پارک!...پر بود از درخت! درختاش به زیادی درختای جنگل نبود و به کمی درختای پارک های دیگه هم نبود!هیچ نوری،به جز،نوره چراغ های پارک،نبود.نور که نمیشد بهش گفت.ولی خب...همین طور که قدم میزدم،صدای پای کسی رو شنیدم...

خب دیگه برای امروز بسه!...

اااا...

اصرار نکنید!

نمی خوام بگم که کی بود!!!...

باشه حالا که اصرار میکنید،میگم...

...

به اطرافم نگاه کردم...به ظاهر کسی اونجا نبود...ولی...-ببخشید خانوم خوشگله! با ترس برگشتم-بله!... وااای...چقدر قیافه ش اشناست!...کجا دیدمش؟!...تو بیمارستان!...نه نه...شاید تو دانشگاه...نــــه...تولد...نه!اونم نه! -نشناختی؟؟؟

من-شرمنده،به جا نمیارم! -ای بابا!خوب فکر کن!باید بشناسی! من-چرا باید بشناسم!؟ -بابا منم!دوست دنی!

من-دنی؟! -بابا!دنیل سالیوان!!! توی ذهنم چند بار این اسم و تکرار کردم...دنیل سالیوان...دنیل...دنیل...چی؟؟؟...یعنی این... –اره بابا!خودتو کشتی!تو که خیلی باهوش بودی! من-ادرسه منو از کجا اوردی؟! -من منابع خودمو دارم!پس منو شناختی... من-تو... خودش حرفمو ادامه داد-میلاد هَسِلهُف هستم. یکی از دوست های صمیمی دنیل،کابوس زندگی من،بود و مثل دنیل تو کالج ایالتی درس می خوند.باباش المانیه و مامانش ایرانیه!

من-خب،از دیدنت خوشحال شدم!! وقتی که خواستم از کنارش رد شم،دستشو دور کمر حلقه کرد-نچ نچ!من باهات کار دارم! دستشو با عصبانیت پس زدم و گفتم-خب منتظرم! میلاد-ببین اون موقع که تو با دنیل بودی،من تو رو خیلی دوست داشتم!بیشتر از اونی که بخوای فکرشو بکنی! من-همین؟!عرایض تموم شد؟...باید برم! میلاد-نمی خوای جوابی بدی! من-چرا!جوابم اینه...گم شو! خواستم برم که این دفعه منو محکم تر از قبل گرفت.من-ولم کن،وگرنه اینقدر جیغ میزنم که همه بیان! زد زیر خنده و گفت-کی بیاد؟!سوپر من!...بت من! خیلی ترسیده بودم و از همه بدتر این بود که نمی دونستم چی کار کنم...ایکاش مانی الان میومد...وااای...چیکار کنم؟!...نگاهی به میلاد کردم که داشت خودشو به من نزدیک تر میکرد...تصمیم خودمو گرفتم،اره باید جیغ بکشم!جیغ بلندی کشیدم. میلاد-چته!؟داری چی کار میکنی؟!...دختر تو دیوونه ای!!! و بعد بلند خندید...واای...چی کار کنم؟!...میلاد دیگه به من چسبیده بود...هر لحظه هم رعد و برقی زده میشد.عین فیلم های ترسناک!!...این دیگه چه صداییه؟!...اول فکر کردم خیالاتی شدم ولی... –هانا!...اینجا چه خبره؟!این کیه دیگه!؟ به طرف صدا برگشتم...با خودم گفتم حتما یه فرشته ست!بعد گفتم،مانیه!ولی هیچ کدوم از اینا نبود...اون...اون...میلاد دیگه منو به محکمیه قبل نگرفته بود،من هم سریع از دستش فرار کردم و به...به...هومن پناه بردم.میلاد با حالت عصبی گفت-رفتی اونجا چیکار؟!بیا ببینم! هومن با عصبانیت گفت-شما کی باشی؟! میلاد-من نامزدشم!!! من فریاد زدم-خفه شو کثافت!! هومن دستمو گرفت و فشار داد-تا اون جایی که من می دونم،ایشون نامزد نداره! میلاد-شما کی باشین؟؟؟ هومن-به تو هیچ ربطی نداره!حالا زود از این جا میری و اگر ببینم حوالی این خانوم میپلکی،من میدونم با تو!!! میلاد اومد طرف هومن-ببین خیلی کمتر از این حرفایی! ودستشو بلند کرد...چشمامو بستم.اطمینان داشتم که هومن ازش می خوره ولی...باز هم اشتباه کردم!...همین که دست میلاد اومد پایین،هومن دست میلاد و گرفت و گفت-حواستو جمع کن پسره خوب! وبعد دست میلاد و پیچوند که میلاد از درد فریاد کشید و گفت-غلط کردم...غلط کردم...ببخشید... هومن دستشو ول کرد....

بچه ها گردنم درد گرفت!فکر نکنم توانایی جواب دادم به نظرات رو داشته باشم!!!...

شرمنده به خدا!!

ولی می خوام بدونم که چرا سارا خانوم از دست من دلخوره؟!در ضمن بابت اون همه زحمت،لطف،مهربونی و...ازت یک دنیا ممنونم. از مهدیه گللللم هم ممنون بابت نظرات خوشگلشششش!!!اونروز هم که دیگه زنگ نزدم ببخشید!!!...

دوستون دارم یه دنیا!!!

buh bye*

اومدمممممم!!!

truelife-truelove — Fri, 07 Sep 2007 17:21:28 GMT

سلام به همهههه!احوالتون چطوره؟؟؟خوش میگذره؟!به من که خیلی خوش میگذره،همش اتفاقات بدبد!!اگر هم این چند تا عروسی نبود دیگه دچار پارانوئیده حاد میشدم!!!خب یه مدتی غایب بودم!نمی دونم چی بگم که غیبتم موجه بشه.خب هر چی باشه من هم مسئولیتی دارم!دلم واسه تک تکتون خیلی خیلی خیلی...خیلی تنگ شده بود!الان اینقدر ذوقیدم که نمی دونم چی می گم!!!راستی یه چیزی شنیدم که از شدت تعجب یه چند دقیقه ای حرفم نمی یومد،میگن که هومن نامزد کردهههه!!!!اونم نه با این،به با اون،با برایاناااااا!!!!خیلی جالبه!!!زمان مراسم عقد کنون هم دو ماه پیش بودههههه!!!تازه میگن فیلمش هم اومدهههه!!!عجب چیزا ادم میشنوه!خدایی ملت بیکارناااا!شرم و حیا هم که ندارن،ایشاالله که دامن این شایعه ها دامنشونو بگیره!!!بیخودی به پسره مردم تهمت میزنن!!!خب دیگه بسه!! درباره ی نظرات هم بعدا حرف می زنیم فعلا میریم سراغ داستان:

به نام افریننده ی مهربونی ها

(خب کجا بودیم؟؟؟؟اهان...کمپ!) مانی یه نگاهی به ما کرد و گفت-نه نه!میدونم چی فکر میکنید!!! گلاره-اینقدر این کار سخته؟! ت ینا-تو که همیشه کارت همین بوده!!! کامران اینا از همه جا بیخبر-چی شده؟! تینا-شما ها چادر میزنید!! هومن-تینا یه لطفا"نی،خواهشا"نی،علی الحساب میگفتی خوب بودااا! من-بهونه مهونه نیارید!دست به کار شید!!! هومن اینا با کلی غر غر مشغول شدند.ما هم نشسته بودیم رو زمین و حرف می زدیم. من-وااای...چقدر لفت میدن!!! ت ینا-مگه داریم اپولو هوا می کنید!؟ مانی که به هن و هون افتاده بود،جواب داد-کار ما از کاره،برادران رایت هم سخت ترههه!!! هومن داشت میخ یکی از چادر ها رو می زد که گفت-اگر به اندازه ی غرغر کردن هات کار کنی،کار ما زود تر تموم میشه!!! مانی-شما خواهشا ساکت که... هومن بلند شد و گفت-که چی؟! مانی-که شما سرور مایی و گله گلاب و... هومن-بسه!!! بعد از یه چند دقیقه ای...چند دقیقه که چه عرض کنم؟!45 دقیقه ای،کارشون تموم شد. من-خب خب!!!کی گشنه شه؟؟؟ همه با هم-من!!! هومن-حالا غذا چی هست؟! من-خب من که می دونستم شماها یهو گرسنه تون میشه و... مانی پرید وسط حرفم-خخخخخبببب حالا!بسه!بگو غذا چی داریم؟! من یه نگاه چپ چپ به مانی کردم و گفتم-لازانیا! بعد از صرف ناهار،مشغول به حرف زدن شدیم. هومن-بهتر نیست که بریم بگردیم یا بازی کنیم؟!!! تینا-نخیر! هومن-اخه همیشه میشه حرف زد! گلاره-هومن خان میشه بیخیال شین! هومن-اخه... نذاشتم حرفش تموم بشه-ای بابا!!!خب اینجا این همه ادم!چه گیری به ما دادیدااا!مانی!اقا کامران!میشه خب پاشین با برادرتون برین گردش!!! کامران-بلههه!چرا که نه! مانی-اره منم میام! هومن در حالی که داشت بلند میشد گفت-کتی تو نمیای؟! کتی-نچ! هومن-بیا!!! کتی-دوست ندارم!!! هومن-بیا دیگه!!!! کتی-ااااا...داداش هومن برو دیگه!! هومن هم در حالی که میخندید گفت-باشه باشه!!! تینا-بچه ها تنها شدیم!!! من-واقعا شرمنده تونم!ولی خیلی خیلی خسته هستم!میشه من برم بخوابم؟! کتی-اره!چرا که نه! من-ببخشیداااا!!!فعلا!!! همه-فعلا! رفتم تو چادر و روی تخت کوچکی که در چادر بود،دراز کشیدم.چشمامو بستمو به گذشته برگشتم.به اخرین باری که به کمپ اومدیم فکر میکردم.چقدر از اون موقع گذشته؟!5 سال!7 سال!نه!خیلی بیشتر!اون موقع من 18 یا 19 سالم بود.الان چند سالمه؟!...چرا اینجوری شدم؟!هیچی یادم نمیاد...اون روز،بهترین روز زندگیم بود.یعنی قرار بود باشه!!!بابام باز هم به خاطره ما،برنامه هاشو کنسل کرده بود.مامانم هم به خاطره مقاله ای که ارائه داده بود،به عنوان پژوهشگر در بزرگترین کارخونه داروسازی پذیرفته شده بود.گلاره هم با نمرات عالی کالجش رو تموم کرده بود و من هم در استانه ی ورود به دانشگاه،و در بهبوه ی دردسر های مختلف!که بدترینش یه پسر،از کالج ایالتی بود.نمی خوام در باره ی اون فکر کنم.چقدر از اون موقع می گذشت!!!چقدر زود بزرگ شدم!چیزی که همیشه،از همون بچگی هام،ازش متنفر بودم.ولی حالا...خب دیگه!خیلی از رویداد هارو نمیشه عوض کرد و یا به کلی حذف کرد.ایکاش هیچوقت،تو اون روز،یا روزهای دیگه،به اون کمپ لعنتی نمی رفتم...ایکاش اون صحنه رو نمی دیدم...ایکاش...توی همین افکاره قدیمی بودم که خوابم برد.وقتی بیدار شدم،هوا تاریک بود.سرمو برگردوندم و گلاره رو دیدم که در کنارش تینا خوابیده بود.نگاهی به ساعتم کردم.ساعت 3 بعد از نیمه شب بود.دوباره چشمام رو بستم و خیلی زود به خواب رفتم.نمی دونم کی بود که احساس کردم چیزی روی شکممه!چشمام رو باز کردم و دیدم که سگ هومن،پپسی،روی شکممه!در حالی که بلند میشدم و بغلش میکردم،اهسته گفتم-تو اینجا چیکار میکنی؟!و بعد نوازشش کردم.خودشو برام لوس کرد.نگاهی به ساعت کردم ساعت نزدیک 5 بود-خب پپسی خان!منو که بیخواب کردی!کسی دیگه ای رو که بیخواب نکردی؟!پپسی پارسی کرد که من هم پشت بندش،سریع گفتم-هیس!بقیه خوابن! زوزه ای کشیدو سرشو انداخت پایین.خیلی تعجب کردم که یه سگ اینقدر فهم و شعور داره!!!! بلند شدمو به بیرون رفتم.نگاهی به اسمون کردم و بعد از مدت مدیدی،به زیبایی شب پی بردم.همه خواب بودند.برای خودم قهوه ای ریختم و روی صندلی نشستم.پپسی هم اومد روی میز.من-خب!!!منو بیدار کردی که چیکار کنیم؟!ایکاش یه نفره دیگه رو بیدار میکردی! جرعه ای از قهوه خوردم و دوباره یاد گذشته افتادم.دلیل این یاداوری ها چی بود؟!من همه این خاطرات رو تقریبا از یاد برده بودم...نفس عمیقی کشیدم و چشمامو بستم.لحظه ای بعد حس کردم که پپسی از رو میز،رفت پایین!چشمامو باز کردم.به سمت یه چادر رفت.اون چادر،چادره...اوووو نه!!!اونو بیدار نکن!!! رفت کنارش،یه ذره اینورو انور رفت،صورتشو به صورتش مالید،ولی اون به سمت دیگه خوابید.پپسی رفت رو سرش . شروع به لیس زدنش کرد.من خدا خدا میکردم که بیدار نشه!اخه من روبه روی چادر اونا بودم و اگر بیدار میشد،چیزی رو که بعد از پپسی میدید،من بودم!!!وایییی...بیدار شد...پپسی رو بلند کردو گرفت رو به روی خودشو گفت-چیه؟!چی میخوای؟!بذار بخوابم بابا!!! خواست دوباره دراز بکشه و بخوابه که پپسی پارسی کرد و اون دوباره،شاکی تر از قبل،گفت-ترو جان من بیخیال شو!!! پپسی خودشو از بغلش بیرون اورد و از چادر خارج شد.وقتی که خواست بخوابه چشمش به من افتاد.من هم سرمو تکون دادمو اهسته گفتم-سلام! اون هم اومد بیرون و در همون حال،اهسته می گفت-اتیش پاره!خواب از سرم پرید! وبعد رو به من کردو گفت-شما رو هم... من-بله! هومن-شرمنده!!! من-نه! نیازی به عذر خواهی نیست!!!من زیاد خوابیده بودم! هومن-بله!اطلاع دارم! برای خودش قهوه ای ریخت و رو به روم نشست!هر دو سکوت کرده بودیم که سکوت رو شکست و شروع به صحبت کرد-راستش امروز اومدنی،خیلی تند می اومدین! من-خب! هومن-خیلی ترسیدم!!! من زدم زیره خنده که گفت-خیلی خنده داره!؟؟؟ من-بله!ترس برای شما که خودتون خیلی هم مراعات سرعت رو نمی کنید،خیلی خنده داره! هومن-این دفعه فرق داشت!!! من-نه،هیچ فرقی نداره!ترس شما هم واقعا الکیه!!! هومن-ببخشید،ولی شما اتوبان رو با پیست رالی اشتباه گرفته بودید!!!اگر هم خیلی تو رانندگی ماهر باشید،باز هم ممکنه که تصادف کنید! من-من نگفتم که تو رانندگی ماهرم،تازه اگر اینو گفته بودم،دیگه نمیگفتم که هیچوقت تصادف نمی کنم! دوباره سکوت بر قرار شد.این دفعه من سکوت رو شکستم و گفتم-شما نمی دونستید که من کدوم بیمارستان کار میکنم؟! هومن-اااا...راستش!...چطور؟! من-اخه برای اپرا اومده بودید بیمارستان،و اون روز که منو رسوندید،پرسیدید که... هومن نذاشت حرفم تموم بشه-خب!تنها راه برای باز کردن سره صحبت با شما،همین بود! دوباره سکوت بر قرار شد!!!!هومن شخصیت جالبی داشت!کم کم داشت نظرم نسبت بهش عوض میشد.در حالی که داشتم با لبه ی لیوان بازی می کردم گفتم-چرا فکر کردی فقط از اون راه میشه سره صحبت رو با من باز کنی؟؟ هومن-چون اجازه نمی دی جواب به یه سؤال یا حرف من،کش دار بشه! من لبخندی زدم و گفتم-همین؟! هومن هم لیخند نمکینی زد و گفت-اره!همین!!! من-عجب! هومن-دلیل این اخلاقت چیه؟! من-خب هر کسی یه دیدگاهی نسبت به مسائل داره! هومن-و دیدگاه تو نسبت به ماها!!! من-اول نظره خاصی نسبت به شماها نداشتم،ولی یه ماجرایی نظرمو عوض کرد. هومن-بذار حدس بزنم!پسری که گذاشتو رفت! من-نه!من گذاشتم و رفتم! هومن با تعجب-اون وقت تو... من-زود قضاوت نکن!!! هومن-میشه پس بگی که چی شد؟! با این حرف هومن،پرونده ی یه خاطره ی قدیمی که،گوشه ذهنم در حال خاک خوردن بود،دوباره باز شد!!!اشک تو چشمام جمع شد...دوباره اون صحنه ی لعنتی جلو چشمام ظاهر شد...سرمو انداختم پایین و سعی کردم که بغضم تو صدام،اشکار نشه-خب بعضی چیز ها رو نمیشه بیان کرد،فقط باید دید! هومن که متوجه نشده بود گفت-مثل چی؟؟؟ من-مثل چیز هایی که فقط موقعی درکش میکنی که تجربه اش کنی!!! هومن-ولی ببین... مکثی کرد-تو داری گریه میکنی؟؟؟ اشکامو پاک کردم و همین که خواستم حرفی بزنم،گفت-نمی خواد بچه گول بزنی و بگی که خاک رفت تو چشمام،یا خوابم میاد!!!! در مقابل حرف هومن سکوت کردم. هومن اومد جلوتر و گفت-ببین،خیلی اتفاقای بد تو زندگی می افته.اگر قرار باشه با هر کدومشون گریه کنیم یا غمبرک بزنیم که،دنیا دیگه سیاه میشه!!! من-ولی نمیشه که بی تفاوت هم باشیم!!! هومن-اره نمیشه!راست میگی!ولی نه این که این اهمیتی که به اتفاقات میدیم،همیشگی باشه.این اهمیت نباید طولانی باشه!من-میدونی،چون خوده تو تا حالا تجربه نداشتی و برای خودت هم از این اتفاقات نیوفتاده،خیلی راحت میتونی این حرف رو بزنی!!! هومن خیلی جا خورد.بلند شدو برام یه لیوان اب اورد و گفت-بسه دیگه!بیا این ابو بخور تا اروم تر شی! من-مرسی ممنون!!!نمی خورم! هومن-بخور! من-نمی خوام! اومد کنارم و گفت-میگم بخور!!!! بلند شدم و جلوش ایستادم و گفتم-من هم گفتم نمی خورم! و لیوان رو از دستش گرفتم و گذاشتمش رو میز-حالا برو کنار می خوام برم! هومن-کجا!؟ من-ناکجا اباد!!!اصلا تو چیکار داریییی؟؟؟؟ هومن-باشه برو!!! هومن رفت کنار من هم به طرف دشتی که رو به رومون بود حرکت کردم.وقتی برگشتم پیش بچه ها،ساعت حدوده 10 بود.مانی-هیچ معلوم هست کجایی تو!؟؟؟؟از دل شوره مردیم!!! نگاهی به هومن کردم.بهم چشمکی زد.متوجه ی دلیل این کارش نشدم.مانی-هی...کجایی تو؟؟؟ من-وایییییییییییی...مانی!!مهلت بده!!!!اهههه! مانی خیلی تعجب کرد.گلاره اومد جلو و با عصبانیت گفت-یا میگی کجا بودی یا من می دونم با تو!!! من-رفته بودم قدم بزنم!!! گلاره-از ساعت 8 رفتی قدم بزنی!!!! خیلی جا خوردم.ساعت 7!ولی من که...پس کاره هومن بود.من-حالا مگه چی شده؟؟؟می خواستم تنها باشم!تا اون جایی که من می دونم،دیگه دنیل هم نیست!!! گلاره عصبانیتش فرو کش کرد-خب اشکالی نداره!!!بعد از صرف صبحونه،همه رفتند قدم بزنند ولی من موندم.

اومدند دنبالم.من-کجا داریم میریم؟! مانی-ماجرا جویی! بعد از حدوده،1 ساعت،به کوه بلندی رسیدیم.من-شما تجهیزات یا راهنما دارید که اومدید،ماجرا جویی؟؟؟؟ مانی-اینقدر حرف نزن!!! من-اگر قراره من هم بیام اونجا،باید بدونم که اونجا خونه ی ابدی من میشه یا نه؟! مانی-خیلی ترسویی!!! من دستمو زدم به کمرمو گفتم-گلاره؟! گلاره-اینقدر بچه نباش!!! من-واقعا که خیلی خوبه این همه ادم پشت ادمم!!! کامران-بیا!ما هواتو داریم!!!! من-مگه مامان اینا رو نبینم!من میدونم و این گلاره!!! هومن-بیااا! وقتی از کوه می رفتیم بالا،هر قدمی که بر میداشتیم،یه سنگ از زیره پامون می لغزیدو به پایین پرتاب میشد!!! به قسمتی رسیدیم که خیلی خطرناک بود.من-بهتر نیست از یه جای دیگه بریم!!! مانی-اااه...باز شروع کردی!!! نفس عمیقی کشیدیم و حرکت کردم.با تردید قدم بر میداشتم.بعد از گذشت چند دقیقه که برای من مثل یک عمر گذشت،اون منطقه رو تقریبا رد کردیم و من نفس راحتی کشیدم.ولی انگار که هنوز زود بود.بعد از گذشت لحظه ای پام لغزیدو من افتادم،همزمان با افتادن،جیغ کشیدم که هومن برگشت و با دیدن ما هول شد-هانا دستتو ول نکن!محکم بگیر!کامران!!! کامران هم اومد.هومن رو شکم دراز کشید-دستتو بده به من! من-نمی تونم!!! هومن-چرا می تونی! من-نههه!نمی تونم!!! هومن نزدیک تر اومد.سعی کردم که دست هومنو بگیرم ولی سنگ به ظاهر محکم،از جای به ظاهر محکمش،جدا شد.من جیغی کشیدم.چشمام رو بستم و با خودم فکر کردم که همه چی تموم شد...ولی زود قضاوت کردم.هومن-هانا!خودت هم یه کاری بکن دختر!!! چشمامو باز کردمو دیدم که هومن منو گرفته و کامران هم هومنو! هومن-مگه نمی شنوی؟! خودمو کشیدم بالا...وقتی که اومدم بالا هومن با لحن با مزه ای گفت-چقدر سنگینی!کمرم درد گرفت! نگاهی به هومن انداختم که تمام پیرهنش خاکی شده بود...روی پیشونیش عرق نشسته بود... من بغض کرده بودم و شرمم میشد که به هومن نگاه کنم...هومن منو نجات داد...منی که هزار تا لیچار بارش کرده بودم-مرسی...واقعا مرسی!!!ممنون...نمی دونم دیگه چی بگم!!! هومن-بسه! هومن بلند شد و بازوی منو گرفت و منو بلند کرد.روبه روش ایستادم.داشت لباسش رو می تکوند.سرشو بلند کرد و بعد دوباره مشغول به تکوندن لباسش شد و گفت-چیه!؟چرا اینجوری نگاه میکنی؟؟؟ بلند شد و من بغلش کردمو گفتم-واقعا مرسی... در همین لحظه کامران سرفه ای کرد و گفت-بچه ها دارن میان! گلاره-هانا چی شده؟!چرا خاکی شدی؟؟؟ من-خب بنا به دلایل مختلف!اولا که اگر شما خیلی برای من نگران بودی،ولم نمی کردی به امان خدا!خب من یه بچه ام دیگه نه؟!دوما که اگر هومن خان و برادرشون نبود،الان باید بالای جنازه ی من،اون پایین،ایستاده بودید! گلاره اومد بغلم کرد و در حالی که بغض کرده بود گفت-ببخشید!شرمنده! من-خب بسه! دیگه بریم! مانی-هانا!اگر من نجاتت می دادم،من رو هم بغل میکردی؟؟؟ همه زدن زیر خنده! من-من شک دارم که تو این کارو می کردی!!!

فردا صبح خیلی زود به طرف خونه حرکت کردیم.این دفعه راننده ی ماشین ما گلاره بود،وراننده ی ماشین هومن اینا هم کامران بود.وقتی رسیدیم همگی از فرط خستگی ولو شدیم.با صدای تلفن بلند شدم-منزل ایران نژاد،بفرمایید! کامران-خواب بودین؟!نه!؟ من-سلام کامران خان.نه!بیدار بودیم! کامران-بله!کاملا معلوم بود که فارسی جواب تلفن رو دادید! من-واقعا!چه بامزه! کامران-برنامه ای برای امروز ندارید که! من-چطور؟! کامران-می خواستم که اگر اشکالی نداره،امشب برای شام،تشریف بیارید اینجا! گلاره در همین موقع از خواب بلند شد و با صدای خوب الودی گفت-هانا!کیه؟! من-کامران خان گوشی! بعد رو به گلاره کردم-کامران خانه!میگه که شب بیاید خونه ما! گلاره در حالی خمیازه میکشید،سرشو خاروند و گفت-خونه ی ما؟! من-نخیر خرس پاندای عزیز!!!خونه ی اقا کامران!!! گلاره-من نمی دونم!خودت هر کاری می خوای بکن! و بعد دوباره خوابید. من-ببخشید کامران خان! کامران-نه خواهش میکنم!!! من-ما خبرشو بهتون میدیم! کامران-ببخشید اینو میگم!ولی همین الان باید جواب بدید! من-چی بگم؟! کامران-رأس ساعت 8! من-ولی... کامران-ولی و اما و اگر،نداره!!! من-بله! کامران خندیدو گفت-افرین دختره خوب!

من-باز هم بله! کامران-سلام برسون! من-حتما! کامران-خداحافظ! من-خداحافظ! به طرف گلاره رفتم-فقط سه بار میگم!و هر بار هم 3 ثانیه بهت وقت میدم!...

پاشو!!! بار دوم بلند تر از قبل-پاشو! بار سوم بلند تر-پاشو!!! گلاره-درد... مرض...کوفت...حناق...مرض قند...سرطان... من-خب بابا!می دونم!ایدز،ورم،هپاتیت... گلاره-چته!؟ من-حاضر شو! گلاره با صدای بلند-چرا؟! من-چون محض ارا!چون درد!باید بریم خونه ی کامران اینا! گلاره-من نمیام! من-به درک قرمز،صورتیه مایل به سبزه ملایم!با راه راه های ابی!!!! گلاره-حالا ساعت چند هست!؟ من-تو که نمی خواستی بیای! گلاره-بگو! من-من میرم حموم! وبه سمت حموم حرکت کردم.گلاره صداشو بلند کرد تا من بشنوم-زنگ می زنم می پرسماااا!!! من-بزن!سلام من هم برسون! گلاره-بیچاره شوهرت!!! من بلوزم رو دراورده بودم،ولی اگر جواب گلاره رو نمی دادم،اروم نمی شدم!همون جوری از حموم بیرون اومدم و از همون طبقه ی بالا صداش زدم.وقتی برگشت جیغ بلندی کشید و گفت-این چه وضعیه!؟ نگاهی به خودم کردمو گفتم-مگه چیه!!!فقط بلورمو دراوردم،بقیه که... گلاره-خب!چیه! من-بذار...یادم رفت! لحظه ای فکر کردم و گفتم-اهان...من شوهر نمی کنم! گلاره-که چی!؟ من-که اینکه اون بدبختی که باید باهام زندگی کنه!توئی! گلاره-من از لج تو هم که شده شوهر میکنم! وبعد یکی از کوسن های مبل رو به طرفم پرت کرد!من هم سریع به حموم رفتم.نیم ساعت بعدش من اومده بودم بیرون و گلاره به حموم رفت.(___اطلاعیه"مهم"از این اپ به بعد لباس هارو هم توصیف میکنیم___)من_چون نزدیک پاییز بودیم_یه یقه اسکیه مشکی به همراه یه شلوار لی رنگ روشن پوشیدم.موهام رو ریختم دورم و ارایش ملایمی کردم و منتظره گلاره شدم.بعد از حدوده 45 دقیقه،هر دو اماده بودیم.رأس ساعت 8،جلوی در کامران اینا بودیم.خب خونه شون نزدیک بود.گلاره در زد.

خب خب!این از این!حالا یک سری توضیحات!دلیل دیر کردم نداشتن کارت اینترنت و امتناع پدر اینجانب به خاطره خرید کارت بود.

اما معجزه ای از سوی دانشگاه سراسری،نازل شد،به نام جواب کنکور سراسری!!!پسر خاله ی بنده هم به منزل ما اومد تا جواب رو بهش بدیم!!!!خب از صدقه سره حضرت اقا،یه کارت 20 ساعته،نصیب ما گردیده!!!!

ازهمه بابت نظرات ممنونم!!!

سارا ب گلمهساa
XXXعزیزگلم اسمت یتدت نرههههه!!!!

سرینه گلعزیزم ما قبلا با هم چت کردیم اگر یادت مونده باشه البته!!!!

الهام ۴۲

انیتای گلمکه بازگشتش رو خوش امد میگم!!!

نگین گلم

نیوشا گلم

sougand blogعزیز

صبا گل

مرجان عزیزعجب خبری بود به ما دادیااااخود من که تا صبح خوابشو میدیدمشیما هم که یه چند دقیقه ای تو کما بودیه خبر هم من برات دارمیه عکس از رقیبت دارم+اومدنم به مریماووووووووو

نیلوفر گلم

مهسان عزیز

المیرای عزییزوگل

اپ بعدی سریعتر و زودتر!
پس تا اپ بعدی,فداتون,قربونتون,می بوسمتون!
buh bye

.....

truelife-truelove — Wed, 15 Aug 2007 12:33:55 GMT

سلام به همه بچه های گله گلاب!خوبین؟خوشین؟!گفتم بهتون یه حالی بدم و یه ذره زودتر اپ کنم.بلکه تا اخره تابستون تموم شه.میگم تابستون زود تمو شداااااا!!!!نفهمیدیم کی اومد که حالا داره میره!چه کنیم دیگه!به قول مؤسن ترها:عمره دیگه!میگذره!!!بریم سره داستان:

به نام او

هومن هم انگار فهمیده بود که من شرمسارم،به خاطره همین به من نگاه نمی کرد. مانی-دیشب خوش گذشت؟! هومن-بله!ولی نه به اندازه ای که به شما خوش گذشت!!! تینا با لبخند-شما هم همچین بی سرزبون نیستیااا!! من-مگه نمی دونستین؟! مانی-مگه تو می دونستی؟؟ من-بله!من خیلی وقته که این هنر هومن خان رو دیدم! هومن سرشو انداخت پایین-این دفعه من شرمنده شدم! من هم هیچی نگفتم.چون اگر کشش می دادم،مانی ول کن ماجرا نبود.مانی خیلی با کامران اینا جور شده بود. مانی-هومی! هومن-جووون؟!چی گفتی؟! مانی-میگم چطوره یه روز با هم بریم کمپ؟! هومن-خب کجا؟! مانی-من یه جایی سراغ دارم خیلی توپه!...نه هانا؟! من-هااان؟!...اهان!...چی بگم والا!؟ مانی-اینو ولش!بریم؟ هومن-اولا که من هنوز نفهمیدم کجاست!دوما" یه جوری میگی بریم که هر کی ندونه انگار منظورت الانه! مانی-اولا که مکانش،مکانه!دوما حالا اینجا همه می دونن که منظورم الان نیست. هومن-خب؟! من-واااای...مانی الهی... مکثی کردم و ادامه دادم-منظورش جنگل های امازونه! هومن که داشت اب می خورد گفت-whatttt؟!where؟! مانی-دروغ میگه!منظورم یه ساحلیه که خیلی باحاله! هومن-اهــــــــا!حالا شد.ببینیم چی میشه! تو دلم گفتم-فکر کرده ما هم طرفداراشیم که میگه،ببینیم چی میشه!!!! بالاخره مانی به هر دردسری بود هومنو راضی کرد تا بیاد.ساعت 12 بود.رفتم و حاضر شدم تا به بیمارستان برم.وقتی اومدم پایین،مانی گفت-هی خانوم کجا،کجا؟؟ من-کجا رو دارم که برم؟!میرم بیمارستان دیگه؟! هومن-خدا بد نده!طوری شده؟! مانی زد زیر خنده-هومی میره سره کار!هومن یه ابروشو انداخت بالا-نینی،خیلی داری پسر خاله میشیااا! من-من رفتم! مانی-با چی؟؟؟ من-با ماشینم! تینا-صبح گلاره اومد برد! من-اااا...چرا بیدارم نکردین؟کارش داشتم! مانی-خودش نذاشت گفت نه! من به اشپزخونه رفتم تا یه لیوان اب بخورم،قبل از اینکه مانی یا گلاره رو بفرستم اون دنیا! مانی اومد پیشم-می خوای چیکار کنی؟ من-من!؟من کاری نمی کنم.شما زنگ میزنی به جورجی و میگی که چی؟؟ مانی-تو نمیای! من-افرین پسره خوووب!!! مانی نگاهی به هومن انداخت،بعد به من و بعد به زمین چشم دوخت. من-مانی جون یا خودش میاد یا نامه اش! مانی همون طور به زمین نگاه میکرد-یه پیشنهاد! من-نیازی نیست از اون پیشنهاد های فیلسوفانت بدی! مکثی کرد-میتونی با هومن بری! من با صدای تقریبا بلندی-what؟؟؟ مانی-هیسسسس! من-عجب پیشنهادی! مانی یه ابروشو انداخت بالا. من-این یه پیشنهاد بیشرمانه استتتت!!! بعد از چند دقیقه کل کل کردن من و مانی،هومن بلند شد-من با اجازه تون برم دیگه!هانا خانوم می خواید من برسونمتون؟ من-بیا!اینقدر قیل و قال کردی که فهمید! مانی-من قیل و قال کردم یا تو؟! من-نه هومن خان!ممنون مرسی!مزاحمتون نمیشم! هومن-اختیار دارین! من-ترجیح میدم مزاحمتون نشم! هومن-اختیار دارین،اولا!دوما که من از تعارف کردن خوشم نمیاد!! من تو دلم گفتم-اوه اوه!خدا به خیر بگذرونه!!! مانی-هومن جون میاد! و بعد منو از پشت هل داد-برو دختره ی سرتق!!! من به دنبال هومن راه افتادم.وقتی هومن ماشینو روشن کرد،صدای وحشتناکی تو گوشم پیچید.من-این دیگه چی بود؟؟؟ هومن-اهنگ مایکل بود! تو دلم گفتم-پس طرفداره مایکله!بیخود نیست که اینقدر نرماله!!! هومن شروع به حرکت کرد.-کدوم بیمارستان کار میکنید؟! من-اولا که کار نمی کنم،کاراموزی میکنم! هومن-اوه بله! من-ثانیا که تو بیمارستان دولتی کار میکنم!!! هومن-جدا!؟من و کامران بیشتر مواقع میریم اونجا! من-چه جالب! هومن در سکوت رانندگی میکرد.کم کم سرعتش زیاد شد.نزدیک یه چهارراه شدیم که یه ماشین پیچید جلومون و هومن پاشو محکم گذاشت رو ترمز.طوری که صدای نخراشیده ای تو خیابون پیچید. هومن دره ماشینو باز کرد که بره بیرون،ولی من پیرهنشو گرفتم و گفتم-پیاده نشو! هومن-چرا؟! من-پیاده نشو تا بهت بگم! فکر نمیکردم که هومن حرفمو گوش بده،و کاملا اماده بودم که هومن از ماشین پیاده بشه.ولی اون این کارو نکرد. هومن دوباره به راه افتاد-خب!منتظرم! من-تصادفی نشده بود که می خواستی پیاده بشی.تازه،دنباله دردسری؟تو می تونی خیلی داحت با یه بوق قضیه رو فیصله بدی. هومن فقط سکوت کرد.من-به خودت شک داری که می خواستی پیاده شی؟ هومن-چطور؟ من-حدس میزنم که خیلی تصادف کرده باشی نه!؟ هومن لبخندی زد-حالا! من هم با لبخند جواب هومنو دادم.ولی بدونه این که بهش بگاه کنم.بعد از گذشت دقیقه ای به بیمارستان رسیدیم.من-خیلی ممنونم ازتون!و ازتون عذر می خوام که به خاطره من نزدیک بود تصادف کنید. هومن-نه!مهم نیست.در عوضش یه چیزی یاد گرفتم. می خواستم جواب هومنو بدم که دیدم مارتین رسید.زسره لب گفتم-اون چی می خواد اینجا؟! بعد لبخندی زدم-چه سؤال مسخره ای! مارتین به سمت من اومد-هانا خوبی؟دیشب خوش گذشت؟ من-اره!ولی مگه تو... مارتین-مرخصی گرفتم. و بعد به سمت بیمارستان حرکت کرد. من با صدای بلند-مارتین!مگه چه خبره؟ مارتین در حالی که عقب عقب می دوید،گفت-یه عمل مهم داریم! هومن-این کی بود؟ من-کسی که من کاراموزیش رو میکنم. هومن-خب دیگه بهتر نیست که... من-وااای...چرا!مرسی که یادم انداختی.خداحافظ. هومن خیلی اهسته گفت-به سلامت. به طرف در ورودی بیمارستان دویدم.پیجر رو روشن کردم و کارتم رو زدم.به سمت راهرویی که به اتاق عمل متصل میشد،حرکت کردم.وقتی وارد شدم مارتین لباسش رو پوشیده بود و داشت پرونده ی بیمار رو بررسی میکرد.من-میشه بگی عمله چیه؟؟؟ مارتین-اولا بیمارمون یه ایرانیه!دوما که سنگ کلیه داره! من-دیالیز شده؟ مارتین-میگه اره.حتی میگه یه بار سنگشو شکونده!!! من-ااااا...پس باید از اون ادمایی باشه که همیشه در سفره!!مارتین-اره!درست حدس زدی!مدیر برنامه ی دو تا خواننده است. من-برم لباسمو عوض کردم. بعد از عوض کردن لباسم،به اتاق عمل رفتم.عمل اسون و در عین حال جالب بود. اونروز فقط همین کار نسبتا سخت بود.اون روز من و مارتین،شیفت شب داشتیم.مارتین-خب!امشب کلی سؤال دارم که باید از زیر زبونت بکشم بیرون!!! ما دو تا پشت پیشخون نشسته بودیم.مارتین-خب،اونی که امروز رسوندت کی بود؟ من-یکی از دوستان که بر حسب تصادف خواننده است.اسمش هومنه! مارتین-عجب!حالا چی شد که رسوندت؟ من-خب من...با تعجب به مارتین نگاه کردم-به تو چه ربطی داره؟! مارتین-خب...خب...چیزه...ااااا...بگو دیگه! من هم همه ی ماجرا رو بهش گفتم.وقتی صحبتمون،البته صحبت که نه،خبرگذاری،تموم شد،گوشیم زنگ خورد.-الو...-من هستم هانا خانوم!هومن! من-اووو...سلام.شبتون بخیر.مشکلی پیش اومده؟ هومن-نه!مانی اینا نگرانتون بودند،هرچی باهاتون تماس می گرفتند،شما جواب نمی دادین. من-وااای...گوشیم رو .... بود و تو کمدم!متأسفم! هومن-باشه من خودم بهشون میگم... من-بگید که من شیفت شب هستم. هومن-باشه!خداحافظ! من-.... وقتی شیفت تموم شد،مارتین منو رسوند خونه.خیلی خسته بودم،به خاطره همین بدون اینکه لباس هامو عوض کنم خوابیدم.

صبح روزه بعد به صدای زنگ در بیدار شدم.گلاره بود.من-گلاره خیلی بیشعوری! گلاره-هان؟! من-چرا دیزور اومدی منو بیدار نکردی؟تازه ماشین رو هم بردی!!! گلاره-من یه کار مهم داشتم. من-چی؟ گلاره-یه واکسنو کشف کردیم. من-خب! گلاره-بقیه اش سکرته!!! من-یه مزه!!! گلاره-حاضر شو می خوایم بریم کمپ! من-نمیام! گلاره-چرااا؟ من-چون هومن هم هست! گلاره-باید بیای! من-نچ! گلاره-چرا! من-نه!!! گلاره-اوهوم!!! من-نننننههه!!!! بعد از نیم ساعت جروبحث،من در حال اماده شدن برای رفتن به جهنم،ببخشید،کمپ بودم و غر غر می کردم-مرده شوره هر چی کمث و ممث ببرن!الهی ماشین بترکه تا نریم!مانی ایشاالله که بری زیر 20 تا تریلی 18 چرخ!اونم یه بار نه!...بار! گلاره-چی میگی،عین پیره زنا هی غرغر میکنی!!! من-گلاره حرف نزن که...عجبا!!! بعد از چند دقیقه مانی اینا اومدند-میبینم که اماده شدیو داری میای کمپ!!! من-اُف بر تو مانی!!!اخه چرا بین این همه ادم،تو باید پسره خاله سیما میشدی؟؟ مانی-هومن میشد خوب بود؟ من-هر دوتاییتون... تینا-هانا خفه شو!!! من-تینا،شما هم بله!؟ تینا-من هم راضی نبودم،ولی خب... مانی-با ماشین هانا بریم!! من تو دلم کلی ذوق کردم.چون حسابی حال مانی رو می گرفتم.هومن اینا هم رسیدن.کامران-سلام به همگی! من-سلام به کامران خان! نگام به کتی افتاد.من-واییی...چه مهمونی داریم ما امروز!کتی جون خوبی؟کی اومدی؟؟؟ کتی-من دیشب اومدم. کامران که ماشین منو دید با تعجب گفت-wooow...BMVاونمford! من-بریم دیگه! مانی که داشت سوار ماشین من میشد گفت-اوه اوه!این برای من نقشه داره.کامی من با شما میام! توی ماشین من،گلاره،تینا و کتی بودند.راه افتادیم و من بی صبرانه انتظار میکشیدم تا از شهر خارج شیم.وقتی از شهر خارج شدیم و من با بوقی از ماشین هومن اینا که هومن راننده اش بود سبقت گرفتم.بعد از گذشت چند دقیقه،ماشین شاسی بلند مشکی ای رو تو اینه دیدم.هومن هم برام دست تکون داد.متوجه شدم که هومن هم زیاد بدش نمیاد یه کورسی بذاریم.و این چیزی بود که من می خواستم...

بچه ها فردا یا پس فردا ماجراهای کمپ رو اپ میکنم.حالا نظرات!!!

درسا جوووون

الهام 42 عزیز

XXXعزیز میشه اسمتووو بگی لطفا

ربه کای عزیز

المیرای گلللم

مرجان عزیز نرفتی مسافرت؟؟؟ من مدرسه ام رو عوض کردمااااا به قول الهه:رفتم که دیگه دیگه!!!

سارا ب عزیز من هم دوست دارم باهات دوست شم!!!

تا اپ بعدی buh bye

بازگشت!!!!

truelife-truelove — Sun, 12 Aug 2007 12:18:44 GMT

سلام به همهحالتون خوبه؟؟دلم براتون خیلی خیلی براتون تنگ شده بودراستش ما بزرگ فامیلمون فوت کرده بود،این هفته چهلمش بودچه چهلم پر ماجرایی همهمسایه خاله کوچیکم هم یکی از فامیلاشون سره زایمان فوت کردهبا 4 تا بچه(اول دو تا بود،بعد یه دوقلو حامله میشه،بعد هم...)خلاصه که ماجراها داشتیم ما تو فامیل!شوهره بزرگ فامیل(اخه زنش فوت کرده)خیلی خیلی به هم ریخته است.حالش اصلا" خوب نیست..

حالا ما میگذریم از این ماجراها و میریم سراغ شما دسته گلای سر سبدکه خیلی خیلی به من و وبم لطف داریندر واقع یه نوع لطف روز افروزنظرات برای اخر...

به نام افریننده ی زیبایی ها

هومن-هانا خانوم!برنامه امشب پیشنهاد کی بود؟! تو دلم گفتم-اخی!یعنی تو نمی دونی؟! من-کار بابا بود.بابا خیلی از این کارا می کنه. هومن-جالبه! به اهستگی قدم می زدیم.همش سنگینی نگاه هومن رو احساس می کردم.نگاهش ازارم می داد ولی من به روی خودم هم نمی اوردم.هومن-تو کسی رو دوست نداری؟ من از این سؤال هومن حسابی شکه شدم.با حالت عصبی گفتم-میشه بگی که به تو چه ربطی داره؟؟؟ هومن-کلی گفتم! من-شما خواهشا" زیاد کلی صحبت نکنید! هومن-حالا اره یا نه؟! من جلوی هومن ایستادم و گفتم-دونستن این موضوع چه فایده ای برای تو داره؟ هومن-از رو کنجکاوی! من-پس من هم برای اینکه کنجتون کمتر بکاوه میگم،من تو دنیا فقط خودمو دوست دارم! هومن هم نه گذاشت و نه برداشت و گفت-پس خیلی خودخواهی! من-تو خودخواهی به پای ادمی مثل تو نمی رسم! هومن-اخه سرورم شمایی! من که انتظار نداشتم هومن چنین زبونی داشته باشه،در جوابش گفتم-خوبه!عالیه! هومن-اره خودم می دونم.و من سرمو انداختم پایین و به سمت خونه حرکت کردم.وقتی رسیدم خودمو رو کاناپه انداختم و چشمامو بستم.هومن واقعا" چرا اینا رو می گفت؟ عجیب بود.داشتم به کارای خودم و هومن فکر می کردم که ناگهان خندیدم.زندگی من مثل فیلم های کمدی بود.همیشه و در لحظه لحظه عمرم.حالا هم این از این!می دونم اگر مانی اینجا بود چی کار میکرد.دستشو می زد به کمرش و می گفت-حقته!!!تو باید تا اخر عمرت در حسرت شوهر باشی! این بار با این فکره مسخره بیشتر خندیدم.ولی صدای یه نفر منو به خودم اورد-هانا!دیوونه شدی؟!چرا الکی می خندی؟ گلاره بود-کی اومدی؟ گلاره-الان!باز چی شده؟چی کار کردی؟ من-اگر بدونی... و بعد همه چیز رو برای گلاره تعریف کردم-دیوونه!خب گناه داره!دوست داره! من ادای گلاره رو دراوردم-گناه داره!دوست داره!...اون خیلی... گلاره دستشو گذاشت رو دهنم-ااااا...حرف نزن.بعد از چند دقیقه گلاره گفت-بیا بریم بیرون قدم بزنیم! من-الان؟! گلاره-اره!بریم مثل اون موقع ها ورزش کنیم.من-ملانصرالدین جون!ورزش رو صبح انجام میدند! گلاره-بدوووو! حاضر شدیم.وقتی حدود یه ربع در سکوت قدم زدیم،گلاره-حالا هومن عاشقت شده؟! من با بی تفاوتی گفتم-گور بابای عشق کردن! گلاره-اااا...ااا..بی ادب!خب چرا نشه؟ من-چرا بشه؟مگه دیوونه است؟ گلاره-اره.دیوونه ی تو!ببین تو خیلی ماهی. من-تو هم نهنگی! گلاره-بی مزه یه ذره به حرفام گوش بده.تو هیچی کم نداری. من-مثل چی؟ گلاره-قدت که خوبه!چشمای مشکی،ابروهای مشکی کشیده،لبای قلوه ی خوشگل،گونه های خوش حالت. من-مگر گونه بد حالت هم داریم؟؟ گلاره-صدای قشنگ،موهای مشکی لخت...من خیلی بهت حسودیم میشه. من-به به!چشم و دلم روشن!همینو کم داشتیم که جور شد. مکثی کردم و ادامه دادم-تو هم چیزی کم نداری.می دونی تو مثل این دخترای دوران قاجاری که قیافه شون تو اون دوره کلی طرفدار داشت. گلاره-اوووه...اون موقع! من-الان هم داره!تو ارزش زیادی داری.تو کم یابی،تو رو فقط باید تو موزه پیدا کرد! گلاره دنبالم کرد-میکشمت هانا!من میدونم و تو! من-گلاره پدر خوانده شدی که می خوای بی دلیل منو بکشی! گلاره-مگه پدر خوانده می خواسته تو رو بکشه؟ ایستادم و گفتم-چرا منو تو اگر جواب یه نفرو یه روز ندیم... گلاره ادامه داد-شب خوبمون نمیبره؟! بعد به داهمون ادامه دادیم-گلاره خدایی تو هم خوشگلی.چشمای گرد،اونم رنگ ابی،موهای حالت داره مشکی،ابروهای شرقی خشگل... گلاره-یعنی چی؟؟؟ من-یعنی هشت و کشیده و دلبر!!!...بعد ادامه دادم-هیکل خوب و مناسب،ولی خیلی شلنگی...ببخشید یعنی بلندیگلاره چپ چپ نگام کرد.من-خب بلندی دیگه!اخه 180 سانت!!خدا بده برکت!!! گلاره خندید و گفت-حالا دو سانت تفاوت خیلی زیاده؟؟؟ من-نه اصلا"! بعد روی چمن نشستیم.من-راستی...شقایق و دیدم! گلاره-کجا؟! من-تو اپرا!دوست کامرانه! گلاره-نه بابا!؟ من-اوهوم!تازه عاشق،معشوقین که دومی نداره! گلاره-چطور بود؟مثل قبل... حرف گلاره رو کامل کردم جذاب،خشگل،دلربا،خوش تیپ! گلاره-چه کسی هم تور کرده! من-اره!ولی نمیشه گفت کی این وسط حیف شده!چون هم کامران پسر برازنده ای هم شقایق خیلی جیگره! گلاره-اره!راست میگی. در همین لحظه یه نفر دستشو گذاشت رو چشمام.من-این کیه دیگه؟؟ گلاره با حالت ترس گفت-واییی...بدبخت شدیم.هانا خدا به دادت برسه.ببین کی اومده. من-کی اومده؟؟؟ گلاره-من میرم که الان منم مثل تو میرم جهان اخرت! من دستمو روی دست کسی گذاشتم که گلاره ازش به اصطلاح میترسید،گذاشتم-مانی تو نصفه شب هم دست از سر ما بر نمی داری؟؟؟ مانی-شد ما یه بار شما رو سورپرایز کنیم. من-اووووو...سورپرایز!!! مانی اومد کنارمون نشست-من به شما چی بگم که نصف شب اومدید بیرون!اخه نمی گید که یه بلا ملایی سرتون میاد؟! گلاره-اگر تو نیاری کس دیگه ای نمی یاره! مانی-پاشید بریم خونه؟! من و گلاره-جوون؟! مانی-بریم خونه!اینقدر حضمش مشکله؟؟؟ من-مانی بلند شو برو از جلوی چشمام دور شو تا نزدم جلو بندیت رو نیوردم پایین! گلاره-چرا اینقدر ابجی منو حرص میدی؟؟برو دیگه! مانی-جفتتون چشم سفیدین! من-اره.تو فوضولی؟! برو دیگه! مانی در حالی که داشت بلند میشد،گفت-از من گفتن از شما نشنیدن!اگر بلا سرتون نیومد! گلاره-اخه به تو چه؟ما می خوایم....الله اکبر!دهنمو باز نکناااا! مانی با حالت فرار-ببخشید!!!غلط کردم!شب خوش! مانی رفت.من-بلند شو ما هم بریم.بیچاره راست میگه. گلاره-اره اره!بریم. بعد از چند دقیقه گلاره گفت-محض رضای خدا هم که شده یه ذره به هومن پا بده! من-واااا...مگه پا نداره؟! گلاره-جدا" میگم!پسره خوبیه. من-پسر خوب بخوره تو سره ازرائیل!پسره خوب می خوام چی کار؟در ضمن خدا با ازدواج من کاری نداره! گلاره-باشه!هر چی تو بگی! وقتی رسیدیم خونه هر دو به اتاق هامون رفتیم.صبح خیلی دیر از خواب بیدار شدم و با عجله حاضر شدم.همزمان با سوار شدن من به ماشین،هومن از خونه خارج شد.نگاهش به من افتاد و برای چند لحظه منو نگاه کرد و بعد به سمت ماشین رفت.ماشین رو روشن کردم،هومن هم ماشین رو روشن کرد.ولی من پامو محکم گذاشتن رو گاز و بعد با سرعت زیادی از گاراژ خارج شدم.طوری که هومن برای چند لحظه اونجا بی حرکت ایستاده بود.اونروز تو بیمارستان سرمون خلوت بود.

از اون ماجرای اپرا یکی تو هفته ای گذشت و کم کم به تولد تینا نزدیک میشدیم و همه سرگرم بودیم.مهمون ها از راه می رسیدند و من مثل همیشه با دیدن کامران و هومن عصبی شدم.ولی این حس خیلی طولانی نبود و خیلی زود جاشو با پارسا عوض کرد.پارسا علی مردانی یکی از پسرای دانشکده بود که با ما به اریزونا منتقل شده بود.ولی تو لس انجلس چی کار می کرد.پارسا از پسرای خوشگل و خوش تیپ و همچنین پولدار دانشگاه بود که از من خواستگاری کرده بود.اونم یه خواستگاری پر دردسر!پارسا-سلام حال شما؟! من-سلام.بفرمائید بشینید. بعد از رفتن پارسا مانی در گوشم گفت-این یکی اصلا" شوخی نداره!خواهشا" رعایت کن!!! من-چشم! بعد از ورود اخرین مهمونا،نوبت به رقص شد.همه مشغول بودند به جز من،پارسا و کامران و هومن.داشتم به مانی نگاه می کردم که هر ثانیه با یه نفر می رقصید.نگاهم به کامران اینا افتاد.جفتشون بلند شدند و می خواستند به طرف من بیان که...یهو نشستند.خیلی تعجب کردم.برای چی...هنوز بقیه سؤالم تو ذهنم نقش نبسته بود که جواب سؤالم خودش اومد.پارسا-به بنده افتخار می دین؟! من-راستش اگر اشکالی نداره،از بنده صرفه نظر کنید! پارسا کنارم نشست-برای چی؟! من-خب همینجوری! پارسا لحظه ای سکوت کرد و بعد گفت-چرا از من می ترسی؟!اخه چند بار بگم!اون یه اتفاق بود!همین! من-تو یه تصادف وحشتناک و مزاحمت رو میگی اتفاق!؟حالا اولی رو میشه باور کرد ولی... پارسا-اونا کار من نبود!تو نامزد من بودی.چرا باید اون بلا رو سرت می اوردم.مزاحمت رو هم که خودت شاهد بودی که کار من نبود! من-شاید اون از طرف تو اومده بود! پارسا-هانا خواهش میکنم بس کن! من-ببین،مشکل من اون تصادف یا مزاحمت ها نیست!اون دخترا که هر روز،هر روز می اومدند خونه ی تو،مشکل من هستند! پارسا-خب تفریح لازمه! من با عصبانیت گفتم-تفریح!!!تو نامزد داشتی!یه پسره 18 ساله که نبودی! خواستم برم که دستمو گرفت.من-ولم کن! پارسا-من اومدم اینجا که فقط بهت بگم ببخشید!منو ببخش.تو منو به عنوان یه شوهر نخواستی حداقل منو به عنوان یه برادر قبول کن! من-فیلم هندی زیاد میبینی نه؟! پارسا بلند شد-من اونی که باید می گفتم،گفتم.بقیه اش با توئه! و بعد به طرف تینا رفت تا ازش خداحافظی کنه.داشتم به رفتنش نگاه می کردم.من اونو بخشیده بودم.در همین لحظه کامران اینا اومدند پیش من.کامران-هانا خانوم مشکلی پیش اومده؟ من- نه اصلا"! هومن-پس اون اقا... من-چیزه مهمی نبود. مانی هم اومد-هانا!چی شد؟! من-هیچی!پسره خوبیه. مانی-چیزی بهش گفتی؟! من-نه!عذر خواهی کرد و رفت! مانی-خدا رو شکر! کامران-راستش ما دیدیم که شما تنها هستید،گفتیم بیایم اینجا! هومن-البته قبل از اومدن اون اقا! مانی-حالا به بنده افتخاره رقص میدین؟! من-مانی خودتو لوس نکن! و بعد هر دو برای رقص رفتیم.بعد از چند دقیقه از مانی جدا شدم.داشتم از تو شلوغی بیرون می اومدم که یه نفر بهم تنه زد و من دوباره شرمنده ی هومن شدم.من بر اثر این تنه من تو بغل هومن افتادم.اون هم منو گرفت-واقعا" شرمنده ام! هومن-این دفعه هم مقصر شما نیستی. بعد از رقص نوبت به کادو ها رسید.مانی یه سرویس خیلی ظریف و خوشگل برای تینا خریده بود.من هم یه ساعت خیلی قشنگ و کامران یه خرس عروسکس نسبتا" بزرگ و هومن هم برای تینا یه سگ عروسکی خیلی بزرگ خریده بود.بعد از شام و این حرفا دوباره بزن و بکوب.وقتی تولد تموم شد و همه رفتند،خاله سیما پرسید-پارسا چی بهت گفت؟ من همه چیز رو به خاله گفتم.عمو-اون از اون پسرایی نیست که بخواد مزاحمت ایجاد کنه. من-اره!این یکی رو خیلی شانس اوردم.فردای اونروز بعد از صبحانه مانی باز اذیت کردن رو شروع کرد-شنیدم که باز افتادی رو هومن! من-نخیر. مانی-خودم شنیدم! من-از کی؟ مانی-من منابع خودمو دارم. من-منابعتون دروغ به عرضتون رسوندن.بنده نیوفتادم رو هومن! مانی-چرا افتادی! من-نخیر! مانی-چرا! من-نذار بگم که دیروز چی کار کردیاااا!!! مانی-چی کار کردم؟؟؟ من-با اون دختره!وقتی می رقصیدی... مانی دنبالم کرد.دور خونه می دویدیم که زنگ در خورد و تینا درو باز کرد.من برای لحظه ای گشتم تا ببینم مانی در چه فاصله ای از منه که...باز خوردم به یه نفر و هر دو به زمین افتادیم.مانی هم خودشو نتونست کنترل کنه و افتاد روی من!!!من-مانی بلند شو ببینم! من نفهمیده بودم که اون بنده ی خدایی که ما این جوری ازش پذیرایی کردیم کیه.مانی داشت بلند میشد که گفت-وایییی...هانا!ببین کی اینجاست! من به اونی که مهمون ما بود نگاهی کردم.خدای من!!!هـــــــــومـــــن!!!نـــــــــه!!!من از شدت خجات یهو بلند شدم طوری که مانی از پشت افتاد روی زمین.من-واقعا" شرمنده ام!!! و بعد سریع به اشپزخونه رفتم.هومن در حالی که داشت بلند میشد-مهم نیست!انگار باید کم کم عادت کنم! مانی-اره دیگه چی کار کنیم!تازگی ها مد شده که از مهمون ها این شکلی پذیرایی کنیم! هومن هم خندید.من چای ریختم و بردم-کامران خان نیومدن؟! مانی-میومد که اون هم ناقص میشد! هومن-نه!اون با شقایق رفته بیرون! مانی-پس تو جفتی نداری که باهاش بری بیرون،نه؟! هومن-نه بابا!جفت کجا بود؟! تینا-ایشاالله پیدا میکنید!

خب امیدوارم که خوشتون اومده باشه
حال به نظرات می پردازیم

نیوشا خانوم

مرجان گلم

XXXگلممن اسمم بهارانهولی اگر یادت باشه یه جواب سوال ازت طلب دارماااا

neginخانومگلم تو اپ بعد میگماز طرف من دختر خاله ی گلت رو ببوس و ازش تشکر کن

ستاره ی گلم

ناهید خانوم

مهدیه پاییزی جــــون

مروارید جون

فضولی مگه؟؟!فضولی نباشه هااااولی میشه اسم قشتگت رو بگی؟؟؟

یه کسی...راستش من چه شکلی بحدسم که کیستی و از کدوم دیاری؟؟این همه وبلاگ هست که میرم(البته یه زمانی نظر زیاد می دادمحالا تنبل شدم)میشه خودت اسم خوشگلت رو بگی؟؟؟

نیلوفر گلم

از همه بابت دسته گلا(استعاره از نظرات)ممنون
بازم بیاید
buh bye

عشق و عاشقی که من و تو نمیشناسه!!!

truelife-truelove — Tue, 31 Jul 2007 21:31:18 GMT

سلام به همه بچه های باهال داستان خون!!!چه خبر؟؟؟خوش می گذره؟الان من واقعا" ذوق مرگم(همون ذوق زده ی خودمون)اون هم به خاطره نظرات شما دوستان عزیزواقعا" ممنون هستم

حالا جواب نظرات:

مروارید جوووون

الهام42 عزیزگلم خوشحال میشم باهات اشنا بشم

xxxممنون میشم اگر اسم قشنگتو بگی

ناهید جوووونممنون از لطفت

neginجووون

ستاره جوووون

المیرا جووونالمیرا جون من هم تو وب خودتون عذر خواهی کردم و هم اینجا از تو و سحر جون عذر خواهی میکنممن واقعا" نتونستم چیزی بنویسم که در شأن داستان شما باشههمه این ماجرای شورا و غیره هم چیزه مهمی نیستباز هم میگم متأسفم

مرجان گلمکه هیچ وقت نتونستم از خجالتش تو چت دربیامهر وقت دختر خالم رفت مزاحمت میشم فدات شم

و فضولی مگه؟؟؟ممنون گلم

حالا داستان:

In His Name

هومن-الو... من-اقا هومن؟! هومن-بله خودم هستم بفرمایید! من-هانا هستم.حالتون خوبه؟ هومن-مرسی ممنون.شما خوب هستید؟ من-مرسی ممنون.جریان این نامه و اپرا چیه؟؟ بابا به من چیزی نگفته بود. هومن-بله.ناگهانی شد. هومن مکث کوتاهی کرد و گفت-راستش کنسل شده.البته برای امشب.اگر خدا بخواد،فردا شب!(با خودم گفتم،ااااا...تو خدا رو هم میشناسی؟!)اتفاقا" می خواستم بهتون زنگ بزنم که... این دفعه با خودم گفتم-ااااه...چه پر چونست!نمی ذاره حرف بزنم .من وقتی خبره کنسل شدن اپرا رو شنیدم،چون نمی خواستم هومن فکر کنه که من خیلی مشتاقم،برای همین گفتم-بله درسته!راستش من به خاطره اپرا تماس نگرفتم.راستش یکی از همکارای من می خواد خونه شو باز سازی کنه،گفتم شاید کتی جان بتونه کاری براش انجام بده! هومن-uh oh!باشه.فردا شب که... من-باید با رئیس بیمارستان حرف بزنم. هومن-باشه!پس تا فردا خداحافظ! من-خوشحال شدم! مارتین-عجب ادمی هستیااااا!!!از دست تو!من شاید نخوام اون کاره خونه ی من رو انجام بده اخه! من-میشه فضولی نکنی؟؟ مارتین-خونه ی خودمه هاااا!! اونشب خیلی خسته بودم،به خاطره همین توی حال،روی کاناپه خوابیدم.صبح وقتی بیدار شدم،صبحانه ی مختصری خوردم و به سمت بیمارستان حرکت کردم.خوش بختانه مثل روز قبل بیمارستان شلوغ نبود.همه چیز عادی بود.با اجازه ی مری،رئیس بیمارستان،زود تر به خونه رفتم.در رو که باز کردم،نامه ای افتاد جلو پام:

هانا خانوم سلام.خونه تشریف نداشتید،برای همین نامه نوشتم.این بلیط اپراست که پدرتون تهیه کرده.البته فقط برای شما رو!چون نمی خواستند ما پول بلیط شما رو بدیم.ساعت 8 جلوی سالن اپرای شهر.

هومن

رفتم حموم.دوش گرفتم و بعد حاضر شدم.ارایش ملایمی کردم،لباس مخمل دکلته ای پوشیدم.هوا نسبتا" سرد بود،به همین دلیل شنلی هم رو دوشم انداختم. ساعت حدود 7 بود که راه افتادم.وقتی رسیدم،هومن به همراه کامران جلوی در ایستاده بودند.ماشین رو به مسئول پارکینگ دادم و به طرف هومن اینا به راه افتادم.-دیر که نکردم! هومن-ببخشید شما؟؟؟ من لبخندی زدم.کامران زد به پهلوی هومن و گفت-هومن جان!ایشون هانا خانوم هستند! هومن-...شرمنده! من-نه!این چه حرفیه! مکثی کردم و با حالتی که خاص خودم بود گفتم-هومن خان یعنی اینقدر زشت شدم؟؟؟ هومن خندید و جواب داد-نه این چه حرفیه!اختیار دارید. در همین هنگام دختره نسبتا" قد بلندی با چشمای رنگی و موهای مشکی از راه رسید-کامران جون!دیر نکردم که!خیلی منتظر شدی؟ کامران-نه عزیزم.معرفی میکنم،هانا خانوم هستند یکی از دوستان خوب ما که برنامه امشب پیشنهاد بابای ایشون بود.و ایشون هم... نذاشتم حرف کامران تموم بشه و گفتم-بذارید حدس بزنم.ایشون شقایق ثامن دختر تهیه کننده ی هالیوود و عکاس فشن هستند. شقایق-واااای...باورم نمیشه!...هانا خودتی؟؟؟واییی...چقدر عوض شدی. و بعد من و شقایق یکدیگر رو در اغوش گرفتیم.هومن-جریان چیه؟ من-راستش من و شقایق جون خیلی وقته همدیگرو میشناسیم. شقایق-بله!چند بار در فشن همدیگرو دیدیم.هانا اومده بود برای خرید.همیشه هم لباس هایی که من می پوشیدم رو می خرید. من-من،شقایق و خونواده اش رو بارها بارها دیدم. هومن-خب کجا؟ شقایق-تو مدرسه،مطب،....بازم بگم؟؟؟ من خیلی سردم شده بود.هومن نگاهی به من کرد و بعد گفت-حالا بریم داخل،بعدا"حرف میزنیم. راستی یادم رفت بگم که هومن اینا و شقایق چی پوشیده بودند.کامران و هومن کت و شلوار رسمی شیکی پوشیده بودند.ولی بدون کروات یا پاپیون!!!شقایق هم لباس مشکی که بالاتنه اش گیپور بود و در دامنش گلهایی از پارچه بالاتنه ی لباس دوخته شده بود.وارد شدیم.ساختمان اپرا،قدیمی بود.روی پله ها فرش های قرمزی پهن شده بود.اپرا هم مثل خیلی جاهای دیگه که مکانی رسمی بود،فردی مسئول تحویل گرفتن کلاه،شنل و... تماشاگران بود،شنل من رو تحویل گرفت.وقتی وارد سالن بزرگ و زیبای اپرا شدیم،هومن گفت-خب،صندلی ما کجاست؟ نگاهی به بلیط انداختم.بابا مثل همیشه سنگ تموم گذاشته بود.بلیط متعلق به اتاقک هاییه که فقط مخصوص افراد خاص بود.یعنی در قسمت بالایی سالن.هومن-WoooW!هانا خانوم بابا سنگ تموم گذاشته! من هم با لبخندی جواب هومن رو دادم. هومن در کناره من نشست و کامران و شقایق هم کناره یکدیگر نشستند.من-هومن خان!اپرا درباره ی چیه؟ هومن با لبخند با مزه ای گفت-نمی دونم! من با تعجب-چی؟؟؟ کامران گفت-هومن!باز شروع کردی! شقایق-هومن خیلی شوخه! من-اره؟! شقایق-اره! هومن-اپرا درباره ی رومئو و ژولیته!! در این لحظه من تو دلم از بابام کلی تشکر کردم و به خود بالیدم به خاطره داشتن پدری مثل اقای ایلیا ایران نژاد! اواسط اپرا بود که احساس کردم هومن نگام میکنه.به طرفش برگشتم.دیدم با یه حالت خاصی نگام میکنه،ولی خیلی سریع مسیر نگاش رو به سمت سن اپرا تغییر داد.من-هومن خان! هومن-جونم!یعنی جانم...ببخشید! اینو گفت و سرشو انداخت پایین.من خندیدم و گفتم-اشکال نداره!یا خودش میاد یا نامه اش! هومن-کی؟! من-هیچی!مشکلی پیش اومده؟! هومن-چطور؟ من-اخه...هیچی!مهم نیست! بعد از تموم شدن اپرا به سمت بیرون سالن حرکت کردیم.همه ماهارو یه جوری نگاه می کردند.هومن دستمو گرفت و گفت-چرا اینجوری نگاهمون می کنند!؟ من در حالی که دستم رو از تو دستاش می کشیدم بیرون گفتم-من نمی دونم! کامران-هانا خانوم خوشحال شدم! من-منم همینطور!بعد ادامه دادم-من هومن خان رو میرسونم اگر که شما کار دارین! کامران-نـــــــه... هومن-منکه میدونم تو از خداته که با شقایق تنها بشی!!!! من زدم زیر خنده-مهم نیست! هومن نذاشت حرفمو تموم کنم و گفت-خب دیگه بریم!!! همه جا خوردیم ولی من لبخندی زدم و گفتم-باشه بریم!!! سوار ماشین شدیم-واااای...ماشینتford من-چیه؟بهم نمیاد کهfordداشته باشم!؟ هومن-چرا... وقتی راه افتادیم هومن گفت-گرسنه ات نیست!؟ من-مگه تو گرسنه ای؟ هومن-نـــــــه! من-ارهـــــه...باشه!کجا بریم؟ هومن-خونه! من-بریم رستوران ایرانی ها تو jordan street!هومن-نه!همون خونه خوبه! من-باشه! در تمام طول راه هر دو ساکت بودیم.داشتم به هومن فکر می کردم.به کاراش...به نگاهاش...به شوخی هاش...مانی راست می گفت!پسره بدی نیست! در همین هنگام هومن گفت-ساکتی! من-تو چرا خودت ساکتی؟! هومن لبخندی زد-می دونی دلم می خواد قدم بزنم! من-یعنی نگه دارم؟! هومن-با تو! من-چی؟! هومن-می خوام با تو قدم بزنم!!! من خیلی جا خوردم.پامو محکم زدم رو ترمز،طوری که هومن به جلو پرتاپ شد-چی شد؟! من-هومن خان!تو مطمئنی که منو با یه نفره دیگه اشتباه نگرفتی؟؟؟

هومن-نـــــــه...فکر نکنم!شاید تو فکر می کنی! اهسته راه افتادم.وقتی رسیدیم هومن گفت-اره یا نه!؟ من-چی؟ هومن-قدم میزنی یا نه؟ هومن خوب بلد بود که چیکار کنه-قدرتت رو تو قانع کردن،تحسین میکنم! هومن هم با لبخند رضایت از ماشین پیاده شد.قدم هامون رو خیلی اهسته برمی داشتیم.خیلی خوب حس می کردم که هومن تمام حواسش به منه.تو دلم گفت-اُف بر تو ای شانس که مثل جلبک کف دریا،بد شانسی!!! هومن سکوت رو شکست...

امیدوارم که خوشتون اومده!البته تا اینجا(به قول بقلیم،البته!!!)

این داستان دارای اوراق مشارکت بوده،پس نتیجه میگیریم که این داستان رو به کمک دختر خاله ی گله گلابم،نوشتم!!!

منتظره نظرات هستم!
buh bye